De Woeste Ogen Van Abraham Lincoln.

De Woeste Ogen Van Abraham Lincoln D6.

Het was twee maanden geleden 4 mei 2024. De dag dat Abraham Lincoln stierf. Ik droeg elke dag zwart vanaf die dag. Ik bleef elke dag thuis. Ik werd ondervraagt door de pers en de politie toen het nieuws uit kwam dat ik zijn vrouw was.
  Het nieuws brak aan als een bom. Abraham Lincoln is neergeschoten nadat hij het huis van een ene Milo ging, naar het huis van een andere vrouw. Hij ging vreemd, niet alleen met mij. Hij heeft mensen bedrogen, maar hij zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben.

Ik loop door de supermarkt in het zwart. Ik merk dat er foto's van mij worden gemaakt. Ik negeer het en loop door. Als ik klaar ben met mijn boodschappen reken ik het af en loop ik weer richting huis. Als ik thuis aankom stromen alle herinneringen die ik hier had van Abraham me weer binnen.
  Ik loop de slaapkamer binnen en open een geheimdeurtje achter een schilderij. Ik treed het kamertje binnen en ik zie voor me mijn bureau met bureaustoel. Ook is er een prikbord met allemaal foto's en briefjes. Op mijn bureau ligt er een pistool.
 
De pistool waarmee ik Abraham Lincoln mee neer schoot.

  Ik lach naar de herinnering. Hij verdiende het. Trots bekijk ik mijn prikbord, waarmee ik de moord mee had gepland. Niemand die wist dat ik het was. Ik richte mijn mes naar een willekeurige man genaamd John. Ik gaf hem een identieke lege pistool. Zo leek het alsof hij al de kogel had geschoten. Ik verzorgde ervoor dat John ergens dichtbij het incident zijn pistool liet vallen, zodat de politie het zou vinden.
  Ik droeg een masker, zodat hij mij niet zou herkennen.

Ik huilde bij de begravenis. Maar ik was blij, want ook al vertelde John over een bepaalde figuur die hem dwong een pistool te pakken, was er niet genoeg bewijs. Er waren immers geen camera's daar en geen getuigen.
  De perfecte moord. Vaarwel, Abraham.