De Woeste Ogen Van Abraham Lincoln.

De Woeste Ogen Van Abraham Linclon d1,5

Deel 1,5 van De Woeste Ogen Van Abraham Lincoln.

Ik lig op een grasveld. De stralen van de zon vallen op het gras en heeft het een oranje gloed. Dit moment van de dag geeft mij een diepe nostalgie. Dan denk ik aan de tijden waar er geen drama was, maar alleen rust en vrede. De tijden dat ik de zon in de hoek van het papier tekende. De tijden dat liefde geen blokkade was.
  Ik draai me om en de ogen van Abraham en die van mij ontmoeten elkaar. Ik voel een warmte in me hereizen. Ik weet niet veel, maar ik weet dat onze liefde geen blokkade is. Waarom denken aan vroeger als ik kan denken aan dit moment? Een prachtig moment dat een prachtige herinnering zal worden. Een van velen.
  Abraham Lincoln die naast me ligt begint met mijn haar te spelen. Het kriebelt en het geeft me geluksstofjes. Ik glimlach en kijk verliefd in zijn duistere ogen. Ik zwem in zijn ogen, ik verdrink in zijn diepe ogen. Hij laat mijn haar los en in een splitseconde verandert zijn gezichtuitdrukking naar bezorgd. "Hoe ga je het met Bob de Bouwer regelen?"
  Bij het horen vab deze vraag ga ik overeind zitten. "Ik weet het niet," fluister ik met wanhoop in mijn stem. Abraham komt overeind en gaat naast me zitten. Ik rust mijn hoofd op zijn sterke schouder. "Ik zal je helpen, Roseanne. Ik zal altijd aan jouw kant staan. Vertrouw me, samen komen we hier uit."
  Ik voel hoop in mij verlichten, maar de rest is duister. Ik ontplof. "Maar hoe zou ik dit ooit aan de kinderen kunnen vertellen?"
  "Simpel," antwoord hij. "Gewoon niet. Het is beter voor ze als ze er niet achter komen."
  "Ik moet het vertellen aan hun. Ik ben een verantwoordelijke moeder, dat moet je wel weten."
  Abraham kijkt mij verontwaardigt aan. "Natuurlijk weet ik dat! Ik weet dat jij een goede moeder bent."
  Ik glimlach bij het horen van deze woorden. "Bedankt, Abraham. Je hebt geen idee hoeveel dit voor mij betekent."
  "Ik zal je altijd helpen, Roseanne."