De Woeste Ogen Van Abraham Lincoln.

De Woeste Ogen Van Abraham Lincoln D4,5.

Ik kijk uit het raam als ik Amerika onder mij zie verdwijnen. Ik houd stevig de hand van Abraham vast, vanwege mijn angst voor vliegen. Maar emotioneel is mijn wereld toch al neergestort. Ik voel de tranen in mijn ogen prikkelen. Ik probeer niet te huilen, maar de tranen komen al. Abraham Lincoln troost mij, maar niks valt te redden. Ik voel leegte in me nu ik besef wat ik heb gedaan. Ik probeer mezelf af te leiden. "Ik verheug me naar onze bruiloft," snik ik. Onze bruiloft is een mooie gedachte en het zal een prachtige herinnering zijn.
  Abraham Lincoln schenkt mij een prachtige glimlach en even verdwijnt de wereld om mij heen. "Ik ook, schatje. Ik zal ervoor zorgen dat het een prachtige bruiloft zal worden. Hoeveel geld er ook al nodig voor zal zijn, jouw glimlach is kostbaarder dan alles."
  Ik glimlach bij het horen van dede worden en veeg mijn tranen met mijn palm weg. "Ik houd van jou, Abraham."
  "Ik meer van jou."
  "Ik heb een voorstel. Na alles wat er is gebeurd wil ik vluchten van de wereld. Ik wil mijn naam veranderen naar Rosa en mijn achternaam naar Lincoln. Ik wil met jou trouwen. Dan ben ik Rosa Lincoln. Ik wil dan met jou naar Amerika vluchten en samen varen langs de kust van Californië. Ik wil samen lopen langs de Rocky Mountains. Ik wil zwemmen in een meer. Ik wil shoppen in New York. Ik wil wandelen door L.A. Ik wil naar Hollywood. Ik wil zoveel. Maar ik wil niks meer dan jou, mijn liefste Abraham."
  "Ik kan nauwelijks verwoorden hoeveel ik van jou houd. Rosa Lincoln, dat klinkt mooi. Laten we vluchten en een reis maken door Amerika en dan de hele wereld. Als we maar samen zijn, mijn schattepatatje."
  "Ik houd van je."
  "Ik meer van jou."
Oh, wat is zijn kaaklijn toch immens!

De uren vliegen voorbij, want we fantaseren over onze toekomst. Hoe we samen kinderen krijgen en hoe prachtig ons bruiloft zal zijn. Maar dan landen we in Nederland, we landen in de realiteit. Als we eindelijk uit Schiphol zijn en naar het huis van Abraham Lincoln reizen voel ik de koud van het weer in mijn nek. Het waait en het regent en nergens zie ik ook een stukje blauw lucht. Alles is bewolkt. Het doet me denken aan Margriet. Ik wil zo graag met haar spreken. Maar over een paar dagen zal ik haar kist in de grond zien zakken.
  Maar dan zal ik ook de immense kaaklijn en WOEST AANTREKKELIJKE stem van Bob de Bouwer weer ontmoeten.
  Oh Nederland, ik ben weer terug!