တွန်းလှည်းကြီးကို မီးလုံးတွေနဲ့အလှဆင်ထားတဲ့ ရေခဲမုန့်ကို လှမ်းကြည့်နေတဲ့ ရစ်ခီကို ဂယူဗင်း လက်ကနေဆွဲကာခေါ်လာခဲ့လိုက်သည်။
"ဘာအရသာစားမှာလဲ"
"ဟင် "
"ရေခဲမုန့်ကို ဘာအရသာစားမှာလဲလို့"
"စတော်ဘယ်ရီ"
"ဦးလေး ကျွန်တော်တို့ကို စတော်ဘယ်ရီတစ်ခု သရက်တစ်ခု"
သူ့လက်ဆွဲထားတာကို မလွှတ်သေးပဲ ရေခဲမုန့်မှာပေးနေတဲ့ ဂယူဗင်းက တအားဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလို့ ရစ်ခီမှာ ခိုးခိုးငေးရတာ အလုပ်တစ်ခု။
"ကျေးဇူး"
ခပ်ဖျော့ဖျော့လေးပြုံးပြကာ စကားတောင်မပြောနိူင်ပဲ ကလေးတစ်ယောက်လို လက်ထဲက ရေခဲမုန့်ကို အရည်ပျော်သွားမှာစိုးပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေးစားလိုက်လာတဲ့ ရစ်ခီကိုကြည့်ပြီး ဂယူဗင်းခိုးပြုံးမိသည်။
ရွာထဲက လူကြီးတွေက ဂယူဗင်းတို့ကို တွေ့တာနဲ့ လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေအတင်းထိုးပေးနေတာကြောင့် ဂယူဗင်းလက်ထဲမှာ အိတ်တွေအပြည့်။
လူပျိုလှည့်နေကြတဲ့ လူငယ်လေးကလည်း ကိုယ်အဖွဲ့နဲ့ကိုယ်။လပြည့်ညဖြစ်တာကြောင့် လရောင်အောက်မှာ မီးပုံဆီက ထင်ဟပ်လာတဲ့ မီးရောင်ခပ်ပါးပါးအောက်မှာ သူ့လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဂယူဗင်းလက်ဖဝါးကြီးကြီးတွေကို ငုံကြည့်ပြီး ရစ်ခီပြုံးမိသည်။
သူရင်တွေဘယ်လောက်ခုန်နေတယ်ဆိုတာ သူသာအသိဆုံး။
"အံမယ် မင်းတို့စုံတွဲခုတ်လာတာပေါ့လေ ။မင်းပြောတော့ မလာပါဘူးဆို"
"အဟမ်း ငါလာချင်လို့မဟုတ်ဘူး သူကလာချင်တယ်ဆိုလို့ လိုက်ပို့ပေးတာ"
"မင်းပြောတော့လည်း မင်းစကားပေါ့ကွာ"
ဟန်ဘင်းရဲ့ မဲရွဲ့ကာပြောနေတဲ့ စကားတွေကို ဂယူဗင်းမသိသလိုလုပ်နေလိုက်သည်။
"ဗင်း "
ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်တဲ့ အသံကြားတာနဲ့ သူ့လက်တွေကို လွှတ်ချသွားတဲ့ ဂယူဗင်း။ဘာလို့ရင်ထဲက တဆစ်ဆစ်ထိုးတက်လာလဲမသိ။
