"ဂယူဗင်း နောက်လထဲ ရွာထဲပွဲရှိတယ်တဲ့နော် "
"အဲ့တာ ဘာဖြစ်သလဲ နှစ်တိုင်းလဲ ကျင်းပနေတာပဲလေ အထူးအဆန်းလုပ်လို့"
"ထူးဆန်းတာပေါ့ကွ အရင်နှစ်တွေက မင်းကလူပျို ဒီနှစ်မှာတော့ မင်းက လူအိုလေ ဟား....ဟား "
"ငါမင်းကိုပြောဖို့မေ့နေတာ ဒီကို အသစ်ပြောင်းလာမဲ့ ဆရာဝန် ဒီနေ့ရောက်မယ်ပြောတယ်"
"ဟုတ်လား ကောင်းတဲ့သတင်းပဲလေ___"
"ဗင်း"
ထိုခေါ်သံကို ဂယူဗင်း အကျွမ်းတဝင် ရင်းနှီးနေကာ ဘယ်တော့မမေ့မဲ့အသံ။မဟုတ်လောက်ပါဘူး တွေးနေပင်မဲ့ ဒါဟာ တကယ်လက်တွေ့မှန်း သူသိသည်။
"ဗင်းက တို့ကိုတောင် လှည့်မကြည့်ချင်တော့တာလား"
ဂယူဗင်း မရည်ရွယ်ပါပဲ တံခါးပေါက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ဒိုယောင်းဆီ အကြည့်တို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဂယူဗင်း ချက်ချင်းပင် အကြည့်တို့ကို အမြန်လွှဲပစ်လိုက်သည်။
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ သူတို့နားက လေထုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သူက ဆောင်းဟန်ဘင်း။
"ဒီကိုဘာလာလုပ်တာလဲ ဂျယ်ဒိုယောင်းရှီး"
အရင်တိုင်း ကြော့ကြော့လေးလျှောက်လှမ်းလာတဲ့ ဒိုယောင်း။ အနားရောက်တာနဲ့ ချိုအီလွန်းတဲ့ ပန်းရနံ့ရေမွှေးအနံ့က သင်းခနဲ...
အရင်က ဂယူဗင်း ဒီရေမွှေးအနံ့ကို တအားကြိုက်ခဲ့ပင်မဲ့ အခုကျတော့ စိတ်ရှုပ်သလို ခံစားနေရပြန်သည်။
"မတွေ့ရတာ တော်တော်ကြာပြီနော်"
ဂယူဗင်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ခြေစုံလာရပ်ပြီး နာမည်တပ်မပြောပင်မဲ့ မျက်လုံးတွေက ဂယူဗင်းဆီကဦးတည်ပြီး နှုတ်ဆက်လာတဲ့ ဂျယ်ဒိုယောင်း။
"အင်း ....ငါတို့မတွေ့တာကြာပြီ"
ဘာစိတ်လှုပ်ရှားမှမပြပဲ သက်သောင့်သက်သာပဲ ဂယူဗင်း ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ဒါကိုပင် သူအရှေ့က လူသားက မကျေနပ်တာလား ၊အံ့ဩနေတာလားတော့မသိ။
"ငါ?? အရင်လို ကိုယ်လို့တောင် မပြောတော့ဘူးပဲ"
"ကျစ်! ဂျယ်ဒိုယောင်း မင်းမသိဘူးလား။ ဂယူဗင်းက အခုအိမ်ထောင်သည်ဖြစ်နေပြီလေ ။သူ့အမျိုးသားကိုပဲ အဲ့နာမ်စားက သုံးမှာပေါ့ "
