5

423 40 8
                                        

ဂျောင်ဝန်းနီးတစ်ယောက် ဆောနူအနား မျက်နှာငယ်နဲ့ မှူးမတ်တွေလို ဘုရင်ကြီးထံ ရို့ကျိုးပြီး ပြောဆိုရသလို သူ့ကိုစိတ်မဆိုးဖို့ ပြောပြီး တောင်းပန်နေရတယ်။ ဆောနူက သူ့ကြောင့်နဲ့ အရှက်ရစရာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီမို့လေ။

"ငါ သူ့မျက်နှာကို ဘယ်လိုကြည့်ရဲပါတော့မလဲ"

"သူ့မျက်နှာကိုတောင် မကြည့်ရဲရင်
မင်း ဘယ်လိုဖွင့်ပြောမလဲ"

သူ့စိတ်ကောက်ပုံနည်းနဲ့တော့ ဂျောင်ဝန်းတောင် ဒေါသထွက်ချင်လာတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့မျက်ထောင့်နီနီကြီးကိုတောင် မတတ်သာဘဲ လက်ခံလိုက်တော့တယ်လေ။ ဟုတ်တယ်။ ဒေါသပဲ ထွက်စမ်းပါ။ ဝမ်းနည်းပြီး အချစ်ကြောင့် စိတ်ကွဲကြေနေတာမျိုး မမြင်ချင်လို့။

"အဲဒါ မင်းပြောလိုက်လို့လေ
သိနေရင်တောင် တိတ်တိတ်လေး နေလိုက်ရင်ပြီးတာပဲကို"

ကမ္ဘာပျက်ကိန်းနဲ့ ကြုံလိုက်ရသလို စိတ်ပျက်အားလျော့ကာ ဆောနူပုံက တော်တော်လေး စိတ်မချမ်းသာတော့ဘူး။ ဆောနူက ဆောနူမဟုတ်တော့ဘဲ နေမကောင်းတဲ့ ဘဲငန်းလေးလို ဖြစ်လို့နေတယ်။

ဆောနူအတွက် ဂျောင်ဝန်း တကယ် အားနာပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါတယ်။ သူလည်း မပြောချင်ပေမဲ့ လွတ်ခနဲ ပြောထုတ်မိသွားတာ။ ကိုယ်တစ်ဖက်သတ်ချစ်နေရတဲ့ သူရှေ့မှာ ဒီကိစ္စက ဘယ်လောက် အရှက်ရစရာကောင်းမှန်း ဂျောင်ဝန်း သိပါတယ်လေ။

"မင်းကရော ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ
သူများတွေတောင် မသိတာ"

"မဟုတ်ဘူး တစ်ခန်းလုံး သိတယ်"

"ဘာ.."

မနက်ဖြန်ရောက်ရင် ဆောနူက တစ်ခန်းလုံးအရှေ့မှာ သွားရပ်ပြီး သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲလို ထွက်ရှင်းမယ်။ အဲဒီအချိန် ဂျောင်ဝန်းကတော့ ပါးစပ်ကလေး ကော်နဲ့ကပ်ပြီး ချောင်ထဲ အကပ်ခံထားရုံပေါ့။ ဒါ စိတ်ကူးသက်သက်ပါ။

နောက်ဆို ဘာမှမပြောမိအောင် နေပါ့မယ်။ အာမချောင်တော့ပါဘူးလို့လည်း ဆုတောင်းစာတွေ အနာဂတ်ဆီ လှမ်းလှမ်းပို့မိသေးတယ်။ သူ့ရှေ့မှာ ဆောနူက သူတစ်ညလုံး ပြောပြလိုက်ရတဲ့ အကြောင်းတွေကြောင့်နဲ့ အတန်းထဲက မိန်းကလေးတွေနဲ့ စကားသွားပြောမဲ့ပုံပဲ။

ရှင်သန်ခြင်းကို အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်တဲ့အခါ • 성선Where stories live. Discover now