"မင်း..."
"အာပါးဘာဖြစ်လို့လဲ.."
ဟျွန်းဂျင်ဒုတိယအကြိမ်မြောက်နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
"ဟွမ်ဟျွန်းဂျင်.."
"နဲလ်.."
"မင်းက..ဟွမ်ဟျွန်းဂျင်လား"
"နဲလ် ကျွန်တော်ကဟွမ်ဟျွန်းဂျင်ပါ.."
"မင်းကတော်တော်ကိုတူတာဘဲ"
"ဗျာ.."
"မဟုတ်မှ ဟွမ်ဟျွန်းဂျင်က မင်းအဖေလား"
"ဟုတ်..."
ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရတာနဲ့ ချန်းမင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာတုန်လှုပ်ခြောက်ခြားလာခဲ့တယ်။
"အဖေ.."
"ဦးလေးကိုကျွန်တော်မေးပါရစေ ကျွန်တော့်အဖေက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ"
-
"မင်းအဖေက ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အဆိုးဆုံးသူဘဲ..မင်းအဖေက ငါ့သူငယ်ချင်းကိုလည်း စကားလုံးတွေနဲ့ရော ခြိမ်းခြောက်ပြီးသတ်ပစ်ခဲ့တာ.."
ထိုစကားတွေကိုကြားလိုက်ရတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် ဟျွန်းဂျင်ဟာ ပြောစရာစကားမရှိတော့လောက်အောင်ကို ဆွံ့အသွားခဲ့တယ်။
သူဟာ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့သားပါလားဆိုတဲ့စကားလုံးဟာ သူ့ရဲ့နားထဲမှာဘဲကြားယောင်နေခဲ့တယ်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောပေးပါလား ကျေးဇူးပြုပြီး"
"အားတော့နာပေမဲ့ ငါပြောတာတွေအကုန်အမှန်ဘဲ.."
"မဟုတ်မှ အဖေသတ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့သူက အီယုံးဘို့ဆိုတဲ့တစ်ယောက်လား"
"မင်းသူ့နာမည်ကိုဘယ်လိုသိတာလဲ.."
ဟျွန်းဂျင်လည်း ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအကုန်ပြန်ပြောပြခဲ့တယ်။
"မင်းသိချင်ရင် မင်းအဖေကိုကိုယ်တိုင်မေးတာကောင်းမယ်"
"ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော့်အသက်၃နှစ်ဆုံးသွားတာ"
"အင်း..."
အင်းတစ်လုံးက လွဲ၍ကျန်တဲ့စကားလုံးတွေထပ်ထွက်မလာတော့တာကြောင့် ဟျွန်းဂျင် အိမ်ကိုသာပြန်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
YOU ARE READING
Where is Yongbok
Fanfiction"နှုတ်ဆက်ပါတယ်" "မင်း ဘယ်ပျောက်သွားပြန်တာလဲဟာ..ထပ်ပြီးတော့ ငါ့ကိုမထားခဲ့ပါနဲ့တော့လား"
