BEHIND THE CROWD

CHAPTER 13

Nasalubong ko ang seryoso nitong tingin na para bang inip na inip. I even saw his teammates at the other side of the barricade congratulating our team na siyang kinatuwa naman ng mga ito lalo na sina Nara at Lara na harap-harapan na ang pang lalandi.

Sinenyahan ako nitong lumapit dahil maging ang mga gamit ko ay hawak na niya. He signaled using his hands kaya wala na akong nagawa kung hindi sumunod, I heard different shouts and squeels from the audience na hindi naman inintindi ng lalaking ito. Ang iba ay nararamdaman ko pang kumukuha ng litrato at videos.

“What I’ve remind you earlier?” he was cold towering me, maging sa oras na ito ay napakagandang lalaki parin niya.

Napaiwas ako ng tingin nang hindi malabanan ang titig niya.

“Sa akin ang tingin” napikit ako ng mariin dahil nandiyan na naman ang tagalog niya na yan.

“I said what, Liana?” mariin pa muling tanong nito kaya wala na akong nagawa kung hindi tingnan siya ng malamlam.

Tila ngayon ko lang matinding naramdaman ang aking iniinda dahil tinanong niya. Alam na alam ko na ang nasa isip niya. I am too quiet but my eyes was soft looking at him, napamura ito ng mahina bago umiwas ng tingin.

“Let’s go home, magpaalam ka na”

Napailing ako dito ngunit sumunod rin nang makita ko ang staff na papalapit na dito for an interview and by just hearing my stats kanina ay alam ko na kung sino ang kailangan niya.

Nakatakas ako sa interview na iyon dahil kaagad rin namang naintindihan ni coach ang pagod ko kaya siya na raw ang bahala sa interview at maging ang issue kanina ay sila na rin daw ang mag-aasikaso dahil ramdam ko na ang nangyaring usapin sa social media sa mga bagay na ganito gayong nagpumilit ang head na pag-usapan iyon. May mapanuri at makahulugang tingin pa akong nakuha mula sa teammates ko dahil sa kanilang nasaksihan na siyang binalewala ko lang.

But even though nakatakas ako sa part na ito ng interview, kay Ashton ay hindi.

Nasa loob na kami ng sasakyan and he was driving. Kanina pa ito tahimik ngunit ramdam ko ang mga emosyon niya kaya hindi ko na napigilang magtanong.

“Are you mad?”

Napasulyap pa muna siya sa akin bago muling iiwas ang tingin.

“I’m not injured” pagtatama ko sa iniisip niya, nakita niya kasi ang lakad ko kanina na lalong nagpainit ng ulo niya.

“Ahuh, you’re just in pain as you bump into that metallic table” he sarcastically says habang mahigpit ang hawak sa manibela.

“But not injured” katwiran ko which earns a glare from him.

“Is this a joke to you?”

I pouted on how he greeted his teeth while asking.

“N-no” parang batang siniksik ko ang katawan sa sandalan ng inuupuan ko.

Nagpapaliwanag lang naman, hindi naman injury ito…paga nga lang…

 

But looking at my left hand…

Malayo sa bituka…malapit sa buto…

 

Lalo akong nainis sa naisip ko.

“You can have a point without sacrificing your body to an extent that you will be in pain” lecture nito matapos makita ang reaksyon ko.

Malalim akong napabuntong-hininga sa pinupunto niya, kaya lang kailangan talaga kanina.