Είχαμε ήδη ξεκινήσει με την ξενάγηση.
Η Κυριακάκη στεκόταν μπροστά από την παλιά αγορά με εναν γαλάζιο φάκελο στο χέρι και κάποια χαρτιά στο άλλο.
Ο Φίλιππος βρισκόταν στο πλάι της και την βοηθούσε με τις φωτοτυπίες ή με όποιον άλλο τρόπο μπορούσε. Πράγμα που με εξόργιζε
«Επίσης, εδώ βρίσκεται και η Στοά του Αττάλου, αναστηλωμένη σήμερα, που κάποτε φιλοξενούσε καταστήματα και συναντήσεις πολιτών. Λίγο πιο πέρα, η Ρωμαϊκή Αγορά με τον Πύργο των Ανέμων θύμιζε την άνθηση μιας άλλης εποχής.» Εξήγησε εκείνη και καθοδηγούσε με το τεντωμένο δείκτη του χεριού της τα νυσταγμένα βλέμματα μας προς την αγορά.
Αυτό ήταν και το τελευταίο μνημείο που είδαμε και έτσι μας αφήσανε επιτέλους να σκορπιστούμε. Δεν ήμουν σίγουρη αν ήθελα να γίνει αυτό. Οσο βρισκόμασταν όλοι στον ίδιο χώρο μπορούσα να ελέγχω τι κάνει ο φίλιππος με αυτήν την..φιλόλογο. Τώρα όμως ;
Η Δώρα ήθελε να πάμε σε κάποιο μαγαζί με θέα την Αθήνα για πρωινό ενώ η Βέρα και η σοφία ήθελαν να πάνε βόλτα στην Ερμού. Ο κλήρος τώρα έπεφτε σε εμένα και ομολογώ πως δεν ήθελα τίποτα από τα δύο. Ομως προτιμούσα το φαγητό από το περπάτημα ανάμεσα σε τόσο κόσμο.
Ξεκινήσαμε να περπατάμε προς την λεωφόρο που αγκαλιάζει το Μοναστηράκι με σκοπό να βρούμε σε πιο μαγαζί θα καθίσουμε.
Δεν μας ενθουσίασε κανένα και αποφασίσαμε να πάμε προς την πλάκα να βρπυμε κάποιο. Καθόλη την διαδρομή έβλεπα πολλούς συμμαθητές να περπατάνε και άλλους να κάθονται σε μαγαζιά. Είδα και κάποιους καθηγητές όμως ο φίλιππος πουθενά. Μέχρι που τον είδα.
Καθόταν σε ένα μαγαζί με αυτήν. Τους κοιτούσα από μακριά, ούτε εκείνος μα ούτε και τα κορίτσια είχαν καταλάβει τίποτα. Τον έβλεπα να γελάει με αυτή την καθηγήτρια.
Αχ αυτό το χαμόγελο του, το θεωρούσα δικό μου. Τώρα νιώθω ότι το μοιράζομαι, είμαι σίγουρη πως τον χάνω. Ένιωσα το στήθος μου να καίει. Με είχε κατακλείσει θυμός, ζήλεια τα πάντα. Έπρεπε να κάνω κάτι τώρα.
Έκατσα στο πρώτο πεζούλι που βρήκα μπροστά μου.
«Με έχει χτυπήσει λίγο το παπούτσι και θέλω να ξεκουραστώ» ενημέρωσα τα κορίτσια τα οποία είχαν ήδη προχωρήσει λίγο πιο μπροστά από εμένα.
«Εντάξει περιμένουμε» είπε η δώρα και πλησίασε προς το μέρος μου.
Εγώ εκείνη την στιγμή έγνεψα αρνητικά. Προσποιήθηκα ότι με ενοχλεί αρκετά για να γίνω πειστική.
KAMU SEDANG MEMBACA
Under control?
Fiksi Remaja"Ότι και να έχεις βάλει στο μυαλό σου, να το βγάλεις αμέσως." ακούστηκε η βροντή φωνή του καθώς πέταξε εκνευρισμένος εναν φάκελο πάνω στην έδρα. Τον πλησίασα αργά αλλά δυναμικά. Τοποθέτησα τα χέρια μου πάνω στον γιακά του μαύρου πουκάμισου του και...
