Part 15

81 10 1
                                        

•••••••Unicode•••••••

" သူခေါ်သွားတာ နေမှာပေါ့..."

သူရဲ့ အဖြေနောက် အမှုစစ်ကြီးက ခပ်ဟဟရယ်သည်။ ဘာလဲ? အမှုစစ်ကြီး ဆော့ဂျင်းက သိနေပြီသားလား။ သူဒီလောက် ပိရိအောင်လုပ်ထားတာကို။ မဖြစ်နိုင်တာ။

အမှုစစ်ကြီးက သူ့ကို ဆန်းသက်နေတာ။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။

" ဂျီမင်းရယ်..."

အမှုစစ်ကြီးက သူ့ရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို လက်တစ်ဖက်တင်ထားရင်း ရယ်မောစွာ ခေါ်လာသည်။

မသိရင် လှောင်ပြောင်နေသည့်အတိုင်းပင်မို့ ဂျီမင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လေပူတွေမှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း

" ကျွန်တော်ပြောတဲ့ထဲ ရယ်စရာပါလို့လားအမှုစစ်ကြီးဗျာ.."

" ပါတယ်..သိပ်ကိုပါတာပေါ့ဂျီမင်းရာ...မင်း...မင်ယွန်းဂီကို ဖွက်ထားတာမလား..."

ရယ်နေတာကို ရပ်သွားရင်း သေချာကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည့် အမှုစစ်ကြီး။ အကြည့်တို့ စစ်ခင်းရင်း ရိပ်မိစားမိ ရှိလာရသည်က အမှုစစ်ကြီးက သူ့ကို ဒီနေရာကိုတော့ အကြောင်းမရှိခေါ်မှာမဟုတ်ဘူး။

ခုတိုက်ခန်းမှာ ယွန်းတစ်ယောက်တည်း။ သူ အမှုစစ်ကြီး၏ လက်အား သူ့ပုခုံးပေါ်မှ တွန်းဖယ်ကာ ဖုန်းအား ထုတ်ရင်း အဝေးတစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

ယွန်း အားဖုန်းခေါ်နေမိသည်။

" ကျစ်! "

ဖုန်းက လွယ်လွယ်နှင့် မဝင်သည်ကြောင့် စုတ်တစ်ချက်သတ်လိုက်မိရင်း လှေကား တွေဆီ အမြန်ပြေးဆင်းသွားမိသည်။

ပြေးထွက်သွားသည့် ဂျီမင်းရဲ့ ကျောပြင်ကို ဆော့ဂျင်း ကြည့်နေမိသည်။

အချစ်ကို တွေ့ရင် ဒီလိုပါဘဲလား။ တစ်ဖက်သို့ ပြန်လှည့်ရင်း Seoul၏ မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတွေကိုသာ အရသာ ခံကြည့်နေလိုက်တော့သည်။

Pant pocketsတွေထဲ လက်တွေထည့်ထားရင်း လေတဖြူးဖြူးတွေကြား သူက အနည်းငယ် အထီးကျန်ဆန်ရုပ် ပေါက်နေမလားဘဲ။

တီတီတာတာ ပြောမဲ့ အနွယ်အနှောင်းမရှိ၊ ရယ်ရယ်မောမော စနောက်မည့် သူငယ်ချင်းမရှိသည့်သူ့ အဖို့တို့ တစ်ယောက်တည်းဆိုတာကို နေသားကျနေပါပြီ။

I'M YOURS✔Stories to obsess over. Discover now