I'M YOURS✔

Part 17

••••••Unicode••••••

ညဉ့်နက်နက် အချိန်...မိုးတိမ်ကြွင်း၏ တစိတ်တပိုင်းသည် ကြော့ရှင်းသော လအား လေးလေးကန်ကန် ဖုံးသွားသည်ရောင် လရောင်ဟာ တစွန်းတစ သာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ကျရောက်နေသည်။

မောင့်ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အပြင်မှ အလုပ်လုပ် ပြန်လာသော ကျွန်တော်..

အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်နေသော villa ကြောင့် အိပ်ခန်း ဆီသို့သာ ခြေလှမ်းတို့ဉီးတည်စေလိုက်သည်။ အညိုရောင် ကျွန်းတံခါးအား ဖွင့်လိုက်သည် နှင့် အခန်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ခေါင်းအုံးအပျော့လေးတွေနဲ့အတူ မီးခိုးရောင် ဆိုဖာအရှည်တစ်လုံးပေါ် မှ မောင့်ကို တွေ့ရသည်။
အခန်းတစ်ခုလုံး မီးမဖွင့် ထားသည်ကြောင့် မှောင်နေသော်လည်း laptop screenမှ အလင်းရောင်က မောင့် မျက်နှာပေါ်သို့ ထင်ဟပ်နေသည်။

ဆိုဖာရှေ့မှာ အနိမ့်စားပွဲတစ်လုံး ရှိပြီး၊ စားပွဲပေါ်မှာ လက်ဖက်ရည်အိုး၊ ခွက်လေးတွေနဲ့ အပင်အလှငယ်တစ်ပင်ကို သေသပ်စွာ စီထားပြီး မောင့်laptopလည်း တင်ထားသည်။

မောင်က laptopကနေ သူ့ကို မော့ကြည့်လာသည်။ သူသည်တော့ အိပ်ခန်း၏ ဝါနုရောင် ညအိပ် မီးကိုသာ ဖွင့်လိုက်သည်။

" ပြန်လာပြီလားသက်လှယ်..."

သူက မောင့်ဆီကို လျှောက်လာတော့ မောင်သည် laptop၌ လုပ်နေသော အလုပ်က အရေးမပါသည့်နှယ် ပိတ်ချလိုက်ပြီး ဆိုဖာ၏ တစ်ဖက်သို့ အနည်းငယ်ရွေ့၍ သူ့အား နေရာပေးသည်။

" ပြန်လာပြီမောင်...ကျွန်တော့် company ဒေဝါလီခံရဖို့ နည်းနည်းဘဲ လိုတာ.."

အလုပ်အိတ်အား စားပွဲ၌ တင်ကာ မောင့်ကိိုကြည့်ရင်း ဆိုဖာ နောက်မှီတွင် မှီချလိုက်သည်။

မောင်က သူ့ခြေထောက်တွေကို ရုတ်တရက် ဆွဲယူလိုက်သည်မို့ သူ အနည်းငယ် အံ့သြကာ မောင့်အား ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်လိုက်မိသည်။

" ပင်ပန်းတယ်မလား မောင့်သက်လှယ်..."

မောင်က ခပ်ရေးရေးပြုံးရင်း သူ့ခြေချင်းဝတ်ကို မောင့်ရဲ့ လက်ချောင်းသွယ်တွေနှင့် နှိပ်ပေးသည်။
ကျစ်! ဒီယောင်္ကျား! သူ့ကို သိပ် နှလုံးခုန်လွန်ပြီး သေစေချင်နေလား မသိ။