..Bazen kendi kendime düşünüyorum.
( Kim bilir, belki de çoğu zaman)
Cok mu zordu gülümseyişimin sebebi olmak ?
Ya da ne bileyim cok mu zordu bana kalpten gercekci bir gülümsemeyle bakmak ?
Zaten sen sadece bana bakınca güzelsin. Diğerlerine cirkin.
Yazık. Cok yazık ki ben sen değilim. Böylesine seven birini inan bir an olsun bırakmazdım. Özdemir Asaf'ın dediği gibi. "Keşke sen ben olsan; seni sevmenin ne kadar zor olduğunu anlasan. Keşke ben sen olsam; bu kadar sevilmenin tadını çıkarsam"
Uzun zamandır Ruhumu baştan sona saran bu soğukluk dün ansızın kalbime indi ve kalbim eski sıcaklığını yitirdi. Buz tuttu.
Ve sen de bilirsin ki buzlar kolay kolay erimez. Üstelik kış ta geliyor. Aylar alır, yıllar alır, belki bir ömür.
Bu aralar hayatımdan hic zevk almıyorum. Öyle bi kenarda oturmuş, başka birinin hayatına bakıyormuşcasına kendi hayatıma bakıp gencliğimin bitişini izliyorum.
Başka bi bok yaptığım yok. Başka bi bok bildiğim de yok.
Şimdi düşünüyorum da nelere sebep oldu gülümseyişin.
O kadar ezberlemişim ki gülümseyişinin her karesini, gözümü kapatınca elimi uzatsam dokunabilirmişim gibi... İşte bu konuda şanslı saya bilirim kendimi)
Kimisi yağmurlu havada gezer, kimi cay icer, kimi sarılır birilerine. Kimi de yağmurlu havada cam kenarında cayını yudumlayarak hayallerine sarılır.
Görünüşe bakılırsa sonuncu ben olmalıyım dostum...
Tek hayalim tek hayalin olmaktı oysa...
Yazdı: Tural İzm
Türkceye çevirdi: Lale
