Sohbete dışarda devam etmeye karar verdik. Saat akşam 11 gibiydi. Hava cok güzeldi. Yağmur vardı biraz.
Annem bana hayatı anlattı. Meğersem hayat sadece 5 harften oluşan bir kelimeden ibaret değilmiş. Daha fazlasıymış. Annemle hic bu kadar samimi olduğumuzu hatırlamıyorum..Sanki annemle değil de bir dostumla konuşuyor gibiydim..Onunla konuştuktan sonra bazı kararlar aldım. Gittiğim karanlık yolda bir ışık görüyordum cünkü. Ya da bana öyle geliyordu..Bilmiyorum...Verdiğim kararlara ilk önce kendim saygı duymalıydım DOSTUM...
Yazdı: Tural Nağıyev
Türkceye Çevirdi: Lale Babayeva
