Bazen sadece yorgunsundur. Ne küs, ne yalnız, ne de aşık. Sadece yorgun.Sorun şu ki, büyük bi olasıkla şu an aklına bile gelmiyorumdur. Ama inanıyorum. Bi gün duamı yaşayacağıma inanıyorum.Seni seviyorum ve şu an icin tek caresizliğim bu. Seninle ilk gercek buluşmamızı hatırlıyorum da ( Nasıl unutabilirim ki ) Karşılıklı oturuyorduk, sen belki farkında değildin ama ben gözümü bi an bile olsun ayırmadım gözlerinden. O kadar mutluydum ki yanımda olduğun icin. En büyük mutluluğu aklında canlandır, işte ondan daha fazlası. O kadar mutluydum işte. Belki kanatlarım yoktu ama uçmak icin yeterince güce sahiptim. Oysa sen, sen bana bakarken ne hissediyordun ? Bilmiyordum.. Belirsizlik beni öldürüyor...Gözlerine bakarken kafam karışıyordu. Hele ki onların bi gün başka birine bakma ihtimalini düşününce...Neyse bunları düşünüp te o güzelim anıyı berbat etmeyeceğim. Biliyorum ki, kalbim bi daha o gün senin yanında carptığından daha hızlı carpmayacaktı.Gözlerim asla aynı bakmayacaktı.Aynı adımlarla yanımda yürüyordun ya, huzuru sorarlarsa bu anı tarif ederdim kesin.Unutamam dememek gerek. Bu hayatta herşey unutulur. En unutulmazlar bile.Canınızdan can gider ama unutursunuz. Bir parcası eksik puzzle gibi yarım kalırsınız. Asla bi bütün olamazsınız. Kim bilir belki de benim resmimin eksik ve en büyük parcası sendin. O parca yokken resmime anlam veremezler ki.Ve unutmak her zaman zayıflık değildi, bazen unutmak unutabilecek kadar güclü olduğumuzu gösterirdi.Belki de artık ben de vazgecmeliyim. Belki de bugün, bu an tam zamanıdır. Yorgunum.. Ve sen hic "yorgun musun" diye sormadın. Hep bende soluklanıp gittin DOSTum...
Yazdı: Tural İzm
Türkceye çevirdi: Lale
