VAMP

5. Mensen als ik krijgen serieus geen seconde rust

Ik zat op zijn bed, achterover geleund tegen de kussens. Jack zat onderuit gezakt naast me. We hadden roomservice besteld en zaten nu beide met een steak op schoot. Het viel me op dat Jack vooral het bloederige spul wat van de steak af kwam met een glimlach naar binnenwerkte en dat zijn happen vlees vreemd snel wegwaren, alsof hij het niet opat maar weggooide of zo. Hij nam zijn laatste hap en toen was zijn eten op. Hij kuchte.

“Laat ik dan maar beginnen,” murmelde hij, terwijl hij slikte. Ik knikte en nam een slok drinken. “Goed,” begon hij, “laat me eens kijken.” Hij leek even na te denken, voor hij verder ging. “Ik ben sinds ik geboren ben al kind aan huis geweest bij de AIVD. Mijn moeder was een agente, dus je begrijpt wel dat ik vaak langs kwam. Wat ik niet wist, was dat ze werkte als spion. Natuurlijk wist ik wat voor business de geheime dienst was, maar ze had me nooit verteld wat voor werk ze precies deed. Ik dacht dat het gewoon een simpele deskjob was. Op een dag echter kwam ze niet meer terug. Ik was toen een jaar of zeven. Ik was die dag, het was een druilerige herfstdag, alleen thuis, en staarde constant uit het raam om te zien of er een oude rode Alfa de straat in kwam rijden. Niets. Ik werd die avond opgehaald. Ik weet nog dat ik een gesprek had met ene meneer de Waal, die was zeg maar de directeur van een ander AIVD gebouw, die me probeerde uit te leggen wat er aan de hand was. Hij zei dat mijn moeder neergeschoten was bij een overval bij de bank. Ik geloofde er niet veel van want mijn moeder ging nooit na het werk ergens heen behalve naar huis. Hoe dan ook, meneer de Waal plaatste me in het AIVD gebouw van meneer Smith maar later, toen ik een jaar of veertien was, werd ik in het gebouw van meneer de Waal geplaatst en werd me alles haarfijn uitgelegd, met de vraag of ik ook wou komen werken en daarna kreeg ik een jaar lang militaire training.” Hij glimlachte even bitter. “Al had ik nee gezegd, dan hadden ze me nog wel gedwongen. In ieder geval, ik heb vanaf de dag dat mijn moeder omkwam bij een missie een staatsopvoeding gehad. Natuurlijk ging ik wel gewoon naar school en zo, maar ik kreeg na die tijd ook nog les. Oersaai.” Ik knikte begrijpend. “Op school vond ik het nooit leuk, trouwens. Ze vonden me altijd... anders. Ik bedoel, de meeste meisjes vonden me wel leuk en zo, maar na een tijd kwamen ze erachter dat ik niet zoals de rest was. Ik was groter, sterker en praatte anders en vertelde nooit iets over mezelf.”

“Wacht! Jij, jij was niet populair?” Hij glimlachte verontschuldigend. Hij zweeg even en haalde een hand door zijn haar. “Zeg, voor ik het vergeet te vragen… was je echt bewusteloos met dat slaapgasgranaat ding of deed je maar alsof?” Nogmaals glimlachte hij verontschuldigend en ik wist genoeg. Ik had me zijn telefoontje met Smithie dus niet verbeeld. Zijn fijne blonde krullen vielen meteen weer op hun vaste plaats toen hij zijn hand weer liet zakken. Toen ging hij verder. “Een week of zo geleden, toen ik een vervelende schooldag had gehad, kwam ik ‘thuis’, en ving woorden op over, en nu quote ik, ‘zo’n jong meisje met nu al zo’n grote reputatie’. Ik vroeg me af waar ze het over hadden. Ik bedoel, er zijn veel jonge agenten hier maar er wordt nooit over iemand specifiek gepraat. Toen ik een naam opving besloot ik een computer te hacken,” hij grijnsde een kwajongens grijns, “om naar persoonsgegevens te zoeken. Daar vond ik het. Tessa Cosmo Winchester, zeventien jaar. Ik was verbluft. Ik bedoel, ik ben ook nog maar achttien en niemand praat over mij, terwijl ik toch al aardig wat dingen heb gedaan. Maar toen stonden jouw prestaties daar. Een ongelofelijk aantal criminelen achter tralies gekregen en zelfs bendes en bedrijven opgerold zonder dat er ook maar iets in het nieuws verschenen was. Erg indrukwekkend.  Toen, een stuk of vier dagen geleden of zo, vertelde mevrouw Akkerman, zij is sinds een paar jaar de nieuwe directrice van dat andere pand waar ik in woonde, me dat ik naar Amstelveen zou gaan, het gebouw van de baas van de AIVD, meneer Smith, waar ik eerder ook had gewoond. Hij lichtte me in over jou missie, en zei op een zeer subtiele manier dat hij zich zorgen over je maakte.” Hij stak zijn tong uit naar me toen hij mijn verbazing zag.

“Híj?” vroeg ik geschokt. Hij knikte vrolijk. “Waarom? Ik bedoel… hij? Dude! Ik bedoel… wat?”

“Hij zei dat ik je in de gaten moest houden,” voegde hij er plagerig aan toe. Ik gromde en bolde mijn wangen op. Toen draaide ik me, met mijn armen over elkaar, weg van hem.