Γράμματα Για Εκείνη

9. (επίλογος)

Μαμά, 

   Δεν ξέρω πως λειτουργούσε η επικοινωνία με την μπαμπά αλλά τον έβλεπα χρόνια που σου έγραφε. Μερικές φορές τα άφηνε στον τάφο, μερικές φορές τα πετούσε στη φωτιά. Αλλά έγραφε, πάντα σου έγραφε. Δεν ξέρω γιατί το έκανε... νιώθω και ελάχιστα ηλίθια που το κάνω και εγώ. Αν ξέρω ένα πράγμα στα εικοσιπέντε μου, είναι πως οι νεκροί είναι νεκροί. Δεν επικοινωνούν με τον κόσμο των ζωντανών. Από τη στιγμή που πεθαίνεις, πάει, δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. 

   Τέλος πάντων, ήθελα να σου πω πως πέθανε. 

   Καρδιακό. 

   Η Μαριάννα του παραπονιόταν πως έπρεπε να τρώει πιο υγιεινά αλλά εκείνος έλεγε πως το φαγητό τον βοηθούσε στη συγγραφή. 

   Τέλος πάντων, ήθελα απλά να σου το πω. 

   Ελπίζω να συναντηθείτε εκεί πάνω. Θα ήθελε να σε δει... νομίζω...

   Ποιος ξέρει τι έτρεχε στο κεφάλι του. Αν τον δεις, δώσε του ένα καλό χαστούκι από εμένα - έτσι που δεν πρόσεχε την υγεία του - και ύστερα πες του πως τον αγαπάς ... και πως δεν σε νοιάζει η καράφλα... την είχε άχτι αυτή την καράφλα. Πες του το, έτσι για να χαλαρώσει. 

   Η Μαριάννα λέει χαιρετίσματα. Νομίζω... Υποτίθεται είμαστε αδερφές και πρέπει να έχουμε καλές σχέσεις αλλά εκείνη είναι παντρεμένη και με δυο κουτσούβελα στην κοιλιά και εγώ τρέχω μπας και βρω καμιά δουλειά. Ανεργία, μαμά, ανεργία. 

   Ελπίζω να περνάτε καλά εκεί πάνω. Καλύτερα από εμάς εδώ κάτω τουλάχιστον. 

Φιλιά, Λίζι.