The wrong choices

De zaak 'Milly'

Milly! Milly was mijn beste vriendin van school, totdat alles misging en ik verhuisde. Nu stond ze opeens voor mijn deur! Ze keek angstig, geshockeerd zelfs. 'W-wat is er Milly.' Vroeg ik bezorgd. Maar ze zei niets. Opeens stortte ze zichzelf in m'n armen. 'Shh, rustig maar, vertel eerst maar eens wat er gebeurt is.' Zei ik met mijn rustgevendste stem. 'Kom, we gaan eerst wel even naar binnen.'

***

Eenmaal binnen vertelde Milly dat haar vader (haar ouders waren gescheiden) hun huis was binnengedrongen. Ze was alleen thuis en doodsbang geweest. Haar vader had een priem bij zich en zei dat hij naar haar moeder zocht. Toen ze zei dat haar moeder er niet was, ging haar vader helemaal door het lint. Hij sloeg haar en wilde haar met de priem steken, maar gelukkig wist Milly net op tijd weg te duiken. Haar vader sloeg daarom tegen de muur aan en de priem stuiterde terug, tegen zijn voorhoofd aan en sloeg hem bewusteloos. Hij lag in haar huis en Milly wist niet wat ze moest doen. De enige die ze echt vertrouwde was ik. Ik was erg geschrokken, maar vermande me snel. 'We moeten de politie en de ambulance bellen. Je moeder moet natuurlijk ook ingelicht worden.' Ze knikte en nam een slok van de thee die ik had gezet. Ineens werd er nog een keer geklopt. 'Wie nu weer?' Mompelde ik. 'Ik kijk wel even, oké? Jij belt 112 en je moeder. Ik kom er zo aan.' Ik liep naar de deur, bedenkend wie het zou kunnen zijn. Ik deed de deur open en raad eens wie er stond? 'Hey.' Zei ik verrast. 'Wat doe jij hier?' 'Ik kwam langs je huis en ik dacht: laat ik maar eens bij Katherine langsgaan.' Ik bloosde en zei: 'Ehm, het komt nu eigenlijk niet uit, er is iemand die wat problemen rond haar familie heeft.' 'O. Misschien kan ik haar helpen?' Ik zuchtte en gaf toe. 'Oké, misschien kan ik wel wat hulp gebruiken.'

***

We liepen naar de woonkamer. Ik zei: 'Milly dit is Will. Will, dit is Milly.' Er volgde een awkward stilte, die ik uiteindelijk verbrak. 'Milly, heb je 112 gebeld?' 'I-ik durfde niet. En mijn vingers trilden te erg.' 'Will, wil jij alsjeblieft 112 bellen? Milly geeft je de nodige info. Ik zal je moeder wel even bellen Milly.' Mijn stem had een vastberaden klank gekregen. Terwijl Will het alarmnummer intoetste ging ik naar de keuken om Milly's moeder proberen te bereiken. Gelukkig nam ze gelijk nadat de telefoon drie keer was overgegaan op. 'Hallo, met Marie-Claire Pinetree, met wie spreek ik?' 'Hoi Marie, je spreekt met Katherine, luister, je ex-man was aan jullie deur. Hij had een priem bij zich. Hij was op zoek naar jou maar toen jij er niet was probeerde hij Milly te raken. Ze wist gelukkig weg te duiken en nu ligt hij bewusteloos in jullie woonkamer. Een vriend belt het alarmnummer. Milly is erg overstuur. Wil je alsjeblieft zo snel mogelijk hierheen komen?' Geschrokken zei Marie-Claire: O mijn god, wat ben ik blij dat Milly ongedeerd is! Ik kom er gelijk aan, bedankt dat je helpt.' Toen hing ze op.

***

Na 10 minuten stond de politie, de ambulance en Milly's moeder bij ons huis. Ik had m'n moeder ook geapt dat ze zo snel mogelijk naar huis kon komen. Een politieagent luisterde naar het verhaal van Milly en gaf korte opdrachten. Na een tijdje was alles weer rustig en Milly's moeder bedankte me dat ik had geholpen. Ik zei dat het goed was en dat ik vooral blij was dat alles weer goed gekomen was. Na deze lange dag wilde ik eigenlijk alleen maar slapen...
----------------------------------------------
Hoi lezers van mijn boek! Ik hoop dat het een beetje leuk is en dat ik tijd heb om door te schrijven... Ik vind het heel cool dat ik eigenlijk echt schrijf en dat mensen dit ook echt lezen! Veel suc6 met zelf schrijven en lezen!