Bound by the Billionaire's Command

Chapter 6: The Floating Prison

Ang tunog ng mga alon na humahampas sa pampang ang unang bagay na narinig ko pagkagising. Hindi ito ang malambot na kama sa Aura. Hindi rin ito ang malamig at modernong Glass House sa Tagaytay. Ang tanging nararamdaman ko ay ang magaspang na buhangin sa aking balat at ang hapdi ng sikat ng araw sa aking mga mata.

Dahan-dahan akong bumangon, at bawat paggalaw ko ay nagpapaalala sa akin ng nagdaang gabi. The storm. The sinking yacht. Alex.

"Alex?" ang boses ko ay paos, halos hindi ko na makilala.

Lumingon ako sa paligid. Ang isla ay tila isang paraisong nalimutan ng mundo—puro puting buhangin, matatayog na niyog, at ang walang katapusang asul na dagat. Nakita ko siya ilang metro ang layo sa akin. Nakadapa siya sa buhangin, hindi gumagalaw.

Tumakbo ako palapit sa kanya, ang takot ay bumabalot sa aking dibdib. Huwag, Alex. Hindi pwedeng ngayon.

"Alex! Gising!" niyugyog ko ang kanyang balikat. Nang humarap siya, nakita ko ang sugat sa kanyang noo—tuyo na ang dugo, pero mukhang malalim. Napabuntong-hininga ako nang makitang bumukas ang kanyang mga mata. Bagama't maputla at mukhang nanghihina, naroon pa rin ang pamilyar na talim ng kanyang tingin.

"Bianca..." usal niya, ang boses ay mahina. "You're... you're safe."

Sa sandaling iyon, ang lahat ng galit na kinimkim ko para sa kanya ay tila naglaho, napalitan ng isang kakaibang pangamba. Tumingin ako sa paligid. Wala na ang Aura. Wala na ang marangyang yate. Wala na ang kumpanya, ang pera, at ang mga kontrata.

"Nasaan tayo?" tanong ko.

"I don't know," sagot niya habang dahan-dahang naupo, inaalalayan ang kanyang sarili. Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang pagod sa kanyang mga mata—isang pagod na hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa bigat ng mga sikretong dinala niya. "Pero ligtas ka. 'Yan ang mahalaga."

Gusto kong magalit. Gusto kong sumigaw at tanungin siya tungkol sa lahat ng panlilinlang—sa Project Eclipse, sa pagtrato niya sa akin bilang property, sa lahat ng laro na nilikha niya. Pero habang nakaupo kami sa buhangin, malayo sa sibilisasyon na nagdikta sa aming mga papel bilang bilyonaryo at debtor, parang naging walang saysay ang lahat ng 'yun.

"Bakit, Alex?" tanong ko, ang mga luha ay hindi na mapigilan. "Bakit kailangang dumaan sa lahat ng ito? You could have just told me the truth from the start."

Tumitig siya sa akin nang matagal. Ang hangin ay humahampas sa kanyang buhok, at ang kanyang mukha ay nababalot ng anino ng kanyang mga nakaraan. "Akala ko, ang kapangyarihan ang tanging paraan para hindi mo ako iwanan ulit. I thought if I built a cage, you'd eventually stop wanting to fly away."

"You didn't build a cage, Alex," bulong ko habang lumalapit sa kanya, ang aking kamay ay dahan-dahang humaplos sa kanyang pisngi. "You built a wall. And all it did was make us both miserable."

Hinalikan niya ang aking palad. Sa gitna ng liblib na islang ito, wala na ang Executioner. Wala na ang CEO ng Calder Industries. Ang natira na lang ay ang lalaking dati kong minahal, ang lalaking nasaktan ko, at ang lalaking nagdesisyong wasakin ang mundo ko para lang mapanatili ako sa kanyang tabi.

Ang intimacy na namuo sa pagitan namin sa ilalim ng init ng araw ay walang bahid ng dominance. Ito ay payak, totoo, at nakakatakot sa pagiging tapat nito. Dito, wala siyang maibibigay na pera para bilhin ako, at wala akong maibibigay na kontrata para protektahan ang sarili ko.

We were finally stripped of everything.

"I lost everything," sabi niya, ang boses ay puno ng pagsisisi. "The yacht, the company, the control. Lahat."

Tumingin ako sa kanyang mga mata, at doon ko nakita ang katotohanang matagal ko nang pinagtataguan. "No, Alex. You didn't lose everything. You just lost the things that didn't matter."

Hinila niya ako palapit, ang kanyang mga braso ay yumakap nang mahigpit sa akin, tila ba natatakot siyang maglaho ako sa isang kurap. Sa gitna ng kawalan, at sa harap ng kawalan ng katiyakan kung may makakahanap ba sa amin, naramdaman ko ang isang bagay na hindi ko inakalang mararamdaman ko pa—ang kalayaan.

Pero alam ko, ito ay pansamantala lamang. Ang bagyo ay lumipas na, ngunit ang mga nasirang piraso ng aming buhay ay naghihintay pa rin sa amin sa kabilang panig ng dagat.

Lumipas ang mga oras at ang araw ay nagsimulang lumubog, nagbibigay ng kulay kahel na ningning sa buong isla. Habang nagdidilim, ang lamig ng hangin ay nagsimulang manuot sa aming balat. Napilitan kaming maghanap ng masisilungan sa ilalim ng mga malalaking dahon ng palma at mga tuyong sanga na inanod ng dagat.

Habang inaalalayan ko si Alex na maupo sa isang patag na bato, hindi ko mapigilang mapansin ang kanyang mga kamay na nanginginig. Ang dating matatag na Alexander Ethan Calder—ang lalaking kayang magpatumba ng kahit anong kumpanya—ay mukhang isang taong binabawi na ang lakas.

"Bianca," tawag niya nang hindi tumitingin sa akin. "If we don't make it... kung hindi man tayo mahanap agad... I want you to know..."

"Huwag mong ituloy 'yan," mabilis kong putol. "You don't get to say goodbye. Binayaran mo ang bawat segundo ko, 'di ba? 'Yun ang sabi mo. Kaya hindi mo ako pwedeng iwan hangga't hindi natin natatapos ang isang taon."

Tumingin siya sa akin, at ang kanyang mga mata ay nagbago. Hindi na ito ang malamig na CEO, kundi ang lalaking nakilala ko noon sa college—ang lalaking puno ng pangarap bago siya kinain ng sistema at ng kanyang sariling trauma.

"You're right," mahina siyang tumawa, isang tunog na puno ng pait. "I bought your time. Pero sa gitna ng dagat na ito, sa isla na walang pangalan... mukhang ang tanging pera na lang na meron tayo ay ang bawat hininga na natitira sa atin."

Kinuha ko ang basang tela mula sa aking suot na damit at dahan-dahang pinunasan ang sugat sa kanyang noo. "Alex, bakit mo ginawa 'yung pagpapanggap na ikaw ang villain? Kung totoo na ang tatay ko ang may kasalanan, bakit kinuha mo ang lahat ng sisi?"

Bumuntong-hininga siya, ang kanyang ulo ay sumandal sa katawan ng puno ng palma. "Because I saw how much you loved him. I saw how you looked at your father—with so much pride, with so much adoration. Ayaw kong maging ako ang sumira sa imaheng 'yun. Mas gusto ko pang ako ang maging demonyo sa paningin mo kaysa ikaw ang masaktan sa katotohanan na ang sarili mong ama ang nagbenta sa iyo."

Natigilan ako. Ang lahat ng galit ko, ang lahat ng pagsisisi, ay tila naglaho. He sacrificed his own reputation in my eyes to protect a memory that wasn't even worth keeping.

"You're a fool, Alexander," bulong ko, at sa unang pagkakataon, hindi iyon insulto. Iyon ay pag-amin.

"Maybe," sagot niya, sabay hawak sa aking kamay. "But I'm a fool who would do it all over again, just to see you safe."

Dinala niya ang aking kamay sa kanyang mga labi at hinalikan ito nang matagal. Sa kabila ng gutom, pagod, at takot sa kung ano ang bukas, naramdaman ko ang isang uri ng kapayapaan. Walang mga camera, walang mga business partner, at walang mga kontratang nagdidikta sa aming relasyon.

"Bianca," tawag niya muli, ang kanyang boses ay naging mas seryoso. "If we survive this... if we get off this island... things won't be the same. The Calder Industries, the Moon Empire... everything is in ruins. Wala na tayong babalikan."

Tumitig ako sa kawalan, sa dilim ng dagat na tila sumasalamin sa aming kinabukasan. "Then we don't go back. We start from scratch. O kaya, we build something new. From the ashes."

Tumingin siya sa akin nang may pagkamangha, tila ngayon lang niya nakita ang tunay na lakas na matagal ko nang itinago sa likod ng aking takot. Hinila niya ako palapit at sa unang pagkakataon, ang kanyang yakap ay hindi pagmamay-ari—ito ay paghingi ng saklolo, paghingi ng pag-asa.

Habang nakasandal ako sa kanyang balikat sa gitna ng malamig na gabi, alam kong hindi pa tapos ang laban. Pero sa sandaling ito, sa gitna ng wala, alam kong hindi na ako mag-isang haharap sa bagyo.

We were no longer the captor and the captive. We were just two souls, broken and adrift, learning how to breathe together.