Bound by the Billionaire's Command

Chapter 7: Survival of the Soul

Ang unang sinag ng araw ay tumama sa aking mukha, nagbibigay ng babala na panibagong araw na naman ng pakikipagbuno sa kalikasan ang haharapin namin. Pagmulat ko, wala na si Alex sa tabi ko. Bahagyang tumaas ang kaba sa dibdib ko hanggang sa makita ko siya sa pampang, nakatayo at nakatingin sa malawak na dagat.

Lumapit ako sa kanya nang tahimik. Nakasuot siya ng punit-punit na puting polo na basa pa rin ng alat ng dagat.

"May nakita ka ba?" tanong ko.

Umiling siya. "Wala. Walang barko, walang eroplano. We are officially off the map, Bianca."

Sa halip na matakot, nakaramdam ako ng kakaibang katatagan. "Then we live. Hangga't humihinga tayo, may paraan."

Naglakad kami sa gilid ng kagubatan ng isla para maghanap ng makakain at maiinom. Sa unang pagkakataon, hindi siya ang bilyonaryong CEO na nag-uutos sa kanyang mga empleyado. Nakita ko siyang gumamit ng matalim na bato para magbukas ng mga niyog, ang kanyang mga kamay na dati ay sanay sa pagpirma ng mga milyong-milyong kontrata ay ngayon ay puno na ng gasgas at dumi.

Habang nagpapahinga kami sa ilalim ng isang puno ng talisay, nagtanong ako tungkol sa bagay na matagal nang gumugulo sa isip ko.

"Alex... kung sakaling makalabas tayo rito, anong plano mo? Ang Calder Industries... mawawala na ba talaga lahat 'yun?"

Tumingin siya sa akin, malalim ang kanyang mga mata. "The company can be rebuilt. Ang totoo, matagal ko nang pinaghandaan ang posibilidad na mawala ang lahat kung sakaling lumabas ang totoo tungkol sa Project Eclipse. Pero ang pagkawala ng kumpanya ay maliit na presyo kung ang kapalit nito ay ang pagkakataon na maging totoo sa'yo."

"You lost your power," paalala ko sa kanya.

"No," sagot niya nang may tipid na ngiti. "I lost my chains. Ang pagiging CEO, ang kumpanya, ang pangalan—lahat 'yun ay tanikala na pilit na nagdidikta kung sino ako. Pero rito, Bianca... dito lang ako naging tao."

Kinuha niya ang aking kamay at idinikit ito sa kanyang dibdib. Damang-dama ko ang tibok ng puso niya—mabilis, buhay, at tapat.

"Hindi mo na kailangang maging Executioner," bulong ko.

"I don't want to be," pag-amin niya. "I just want to be... someone who deserves you."

Sa gitna ng aming usapan, isang malayong ugong ng makina ang bumasag sa katahimikan ng isla. Napalingon kami sa dagat. Isang maliit na rescue boat ang unti-unting lumalapit sa pampang.

Ang saya na naramdaman ko ay napalitan ng kaba. Ang pagdating ng rescue ay nangangahulugang pagbabalik sa totoong mundo—ang mundo kung saan may mga kontrata, pamilya, at mga gulong maaaring sumira sa amin muli.

Tumayo si Alex at inilahad ang kanyang kamay sa akin.

"Handa ka na bang harapin ang realidad, Mrs. Calder?"

Tumingin ako sa kanya, at sa loob ng ilang segundo, nagdesisyon ako. Hindi ko na hahayaang may ibang magdikta sa kung anong meron kami.

"Handa na ako," sagot ko habang tinatanggap ang kamay niya. "Pero sa pagkakataong ito, hindi na tayo susunod sa gusto nila. Susunod na tayo sa gusto natin."

Habang papalapit ang bangka, ramdam ko ang paghigpit ng hawak ni Alex sa kamay ko—isang pangako na kahit anong mangyari pagbalik namin, hindi na niya ako bibitawan. Ang abo ng nakaraan ay naging pataba na para sa bagong simula na aming itatayo.

Habang papalapit ang rescue boat, ang bawat metro ay tila isang milya. Ang mga rescue crew ay mga tauhan mula sa Calder Industries na halatang nag-aalala, ngunit sa likod ng kanilang propesyonalismo ay ang bahid ng pagkagulat nang makita ang kanilang amo na mukhang pulubi at sugatan.