ASYA

~9√: Erken Süpriz

Bu bölümü fazlasıyla eğlenerek yazdım:) Bu aralar her şey o kadar çok üst üste geliyor ki bu yazdığım bölüm her şeyden soyutlanıp, kafamı dağıttığım tek yer oldu...

Sınav haftasına giriyorum ne yazık ki... Fakat iki haftanın sonunda buraya uzun bir bölümle döneceğim:)

Çok uzatmadan sakince aradan çekiliyorum ve sizi satırlarla baş başa bırakıyorum.

Keyifli okumalar💕

Yanımdan hiç ayırmadığım anahtarımı kapının kilidine sokup, içimdeki hafif heyecanla içeri girdim.

" Hey! Ben geldim. "

Işıkların kapalı olması şaşırmama neden olurken, eve hakim olan sessizlik rahatsız edici boyuttaydı. Kaşlarımı çatarak, valizimi apartmanda yankılanacak derecede gürültülü bir şekilde eve sokmayı başarmıştım. Sanırım Aras haklıydı, iki gün için bu kadar eşya getirmemeliydim...

Anahtarımı kapının kilidinden çekip, cebime koyduktan sonra kapıyı kapattım. Babam işten daha dönmemişti bunu biliyordum fakat annem ve bücür -kardeşim Yaman'a bu şekilde hitap ederdim- neredeydi allasen? Oflayarak, lambayı açmamla orantılı " SÜPRİZ! " diye bağırışlar kulağıma dolmuştu. Şaşkınlıkla arkama döndüm. İlk gözüme çarpan şey; annemin elinde duran üç katlı, kakaolu pasta olmuştu. Üstündeki mumları ise ne aralık yaktıkları merak konusuydu. Hala şaşkın olduğumdan tek kelime etmeden, annemin arkasındakilere çevirdim bakışlarımı. Mahallemizde en yakın anlaştığımız komşularımız, babam, bücür... Herkes burdaydı!

Şaşkınlığımı gizlemek ister gibi gülümserken " Anne... " diye mırıldandım. Hepsi bir ağızdan bana konuşmaya fırsat vermeden " İyi ki doğdun Arya! İyi ki doğdun... " diyerek klasik şarkıyı söylemeye başladıklarında şaşkınlığım kat be kat artmıştı. Her şey iyi hoştu da benim doğum günüme daha bir buçuk hafta vardı! Herkes o kadar mutlu gözüküyordu ki, aklımdaki minik detayı umursamadan kocaman gülümsedim ben de. Alkışlar eşliğinde gözlerimi kapatıp, kalbimin hızlanamasını sağlayan bu seneki dileğimi içimden geçirdim.

" Bu seneki edindiğim arkadaş grubum hiç bozulmasın. Onlara karşı olan saf sevgimin yükselerek artması dileğiyle. "

Pastayı yarıya bölmenle orantılı annem, pastayı dilimlemek için mutfağa geçmişti. Beni ilk kucaklayan kişi ise babamdı...

" Doğum günün kutlu olsun kızım. Aslında doğum gününün 1 buçuk hafta sonra olduğunu biliyoruz ama o zaman evde olamayacağın için böyle bir süpriz yapnaya karar verdik. "

İyice sıkılaştırdım babama sarılı olan kollarımı. Sadece onun duyabileceği bir şekilde " Teşekkürler... " diye fısıldadım. Gülümsemesiyle karşılık verdi bana. Tam ondan ayrılırken bir an duraksadım.

" Hey! Sen iş yerinden nasıl bu kadar çabuk çıktın? "

Bıyık altı gülerken, mutfağa girdiğinde gözlerimi devirdim. Harçlığım gitmişti yahu o taksi uğruna. Süpriz yapacak olsalar da iki dakika babam alsa ne olurdu sanki öyle değil mi? İçimden ' Annem işte. ' diye geçirirken komşularımıza tek tek sarıldım. Köşede duran Yaman'a sırıtarak kollarımı açtığımda, tereddütsüzce bana sarıldı. Tanıyordum onu. Konu ne olursa olsun, ilk adımı atmakta hep zorlanırdı.

" Özlemişim seni bücür. "

Anında kollarımın arasından sıyrılıp, çatık kaşlarıyla bana baktı.

" Ben seni hiç özlememişim gerizekalı! Liseye geçtim lan artık! Ne bücürü? "

Dudaklarımı birbirine bastırarak gülmemeye çabalarken o homurdanarak, odasına ilerliyordu. Gözden kaybolmasıyla, içimde tutmakta zorlandığım kahkahamı serbest bıraktım. Haliyle Yaman'ın zaaflarını bildiğimden onunla uğraşmaktan zevk alıyordum. Eh, ablaların kardeşleriyle uğraşması lazımdı yani.