Alles is anders

Hoofdstuk 4 (Woensdag Namiddag)

Ik en Jake zitten op de bus, we praten wat over vanalles. Over hoe erg de cake zou mislukken en van die dingen. We waren het er beide over eens dat de cake erg mislukt zou zijn. "Syllie" zegt Jake, "weet je dat ik echt zin heb in deze namiddag? Nouja, niet in godsdienst maar wel in de cake maken"

"Ik heb er ook zin in Jake"

"Wat? Je hebt nog altijd geen bijnaam voor me"

"Jouw naam IS een bijnaam, van de naam Jacob"

"Oke dan" zegt hij teleurgesteld.

"Hier is de halte" zeg ik om hem ergens anders aan te laten denken.

"Dan zullen we maar uitstappen zeker?" zegt hij nog even beteuterd.

"Jake, ik vind het niet leuk als je droevig bent"

"Ik zal wat blijer doen dan, voor jou"

"Bedankt"

We wandelen binnen in mijn huis.

Jake zegt niets, heel lang, zijn stilte maakt me bang.

"Jake?"

Hij reageert niet. Hij kijkt naar het schilderij in de gang. Het schilderij beschrijft een zonnige dag in het park, twee geliefden, die zitten op een houten bankje. Het was wel een mooi schilderij, maar het was iets anders dan de 'Mona Lisa' of een werk van Picasso. Het was niet zó speciaal. Voor mij tenminste. Voor Jake was het blijkbaar veel meer waard.

"Jake!" zeg ik nog is.

"Syllie"

"Ja?"

"Het schilderij dat in je gang hangt"

"Wat is ermee?"

"Het is geschilderd door mijn opa"

"Toevallig"

"Hoe kom je eraan?" vraagt Jake.

"Ik denk een rommelmarkt"

"Wat een toeval dat het hier hangt!"

"Zeg dat wel" zeg ik.

"Zullen we dan maar aan godsdienst beginnen?"

"Is goed, waar wil je het doen? Aan de eettafel of op mijn kamer?"

"Het maakt mij niet zoveel uit" zegt Jake ongeïnteresseerd.

"Dan de salontafel, die is groter"

"Oke"

"Kom ik toon wel waar hij is"

"Sylvia, geloof jij in God en Jezus enzo?" zegt Jake als hij is gaan zitten.

"Oh, euhm, nou niet echt in Jezus maar ik denk wel dat er iets groot is dat bepaald wie er sterft enzo maar ja, ik weet niet en jij?"

"In Jezus geloof ik ook niet, in God ook niet, ik weet allemaal niet wat ik ervan moet denken, ja als die persoon kiest dat mensen sterven dan heeft hij ook beslist dat de dood bestaat... En ik denk niet dat er mensen zijn die zo wreed zijn om de dood van iemand op hun geweten te willen hebben, toch? zei Jake twijfelend.

Ik zwijg, Jake heeft me stof tot nadenken gegeven. Ik ben blijkbaar heel lang stil want Jake zegt: "Je vindt wat ik zeg vast heel saai?"

"Nee, het liet me alleen nadenken"

"Oh"

"Je kan gelijk hebben, zo had ik het nog niet bekeken"

"Kom we beginnen aan de taak, we hebben ook nog een cake om te verpesten"

"Vraag 1: Hoe ziet goed eruit (uiterlijk) voor jou" zeg ik.

"Die is best makkelijk" Jake had duidelijk al een antwoord klaar in zijn hoofd.

"Wat ga je opschrijven?" vraag ik.

"Onzichtbaar" zegt hij.

"Maar hoe ziet hij zichzelf in de spiegel? Hij moet toch een uiterlijk hebben onder zijn onzichtbaarheid? Of niet?"

"Ja, je hebt gelijk"

We gaan nog verder me de andere 4 vragen. Ze zijn niet zo moeilijk.

"Kunnen we beginnen aan de cake?" vraagt Jake.

"Ja tuurlijk"

"Waar ligt de cakemix?"

"Boven, ik haal hem even"

"Tot zo"

Ik ren de trap op, ga naar mijn kamer. De mix ligt in de tweede la van mijn donkerbruine kast, op mijn atlas, waar ik hem had gelegd. Ik pak de mix en ren weer naar beneden.

"Wat heb je allemaal nodig?" vraagt Jake.

"Euhm, een halve liter melk, 2 eieren, een pakje vanille suiker en een snuifje zout"

Jake pakte de melk en eieren al uit de koelkast, de rest weet hij natuurlijk niet liggen. Ik pak de suiker en het zout uit een kleine witte kast boven het fornuis.

"Ziezo, nu het recept" zegt Jake.

"Klop de eiwitten op" zeg ik.

Jake pakt een kom en de handklopper.

"Jake? Ben je echt van plan de eieren op te kloppen met de hand?" zeg ik terwijl ik de elektronische klopper bovenhaal.

"Ik wist niet dat je die had" zei Jake.

"Hier, wil jij het doen?"

"Ja, is goed"

Jake begint te kloppen, nouja, de klopper door de eieren bewegen. Ik wou 'goed bezig' zeggen maar hij zou het vast niet horen dus ik stak maar gewoon m'n duim op en zijn reactie was een glimlach.

"Zo is het wel goed denk ik" zegt Jake na een paar minuten.

"Weet je het zeker?" vraag ik.

"Ik denk het wel"

"Oke, ik vertrouw op jou"

"Wacht, moeten we het nu niet boven iemands hoofd houden om te testen?" vraagt Jake.

"Ohja, boven wiens hoofd? Jij zegt dat het goed is en ik vertrouw je, dus ik offer mijn hoofd op"

Jake tilt de kom op en ik sluit m'n ogen wat nou als het wel misgaat? Dan hangt m'n hele haar vol ei. Ik heb ooit gelezen dat je haar daarvan gaat glanzen maar eieren in m'n haar? Nee danku!

"Ohnee" hoor ik Jake roepen.

"Wat is er?"

"Doe je ogen maar open dan zie je wat er is"

Ik open m'n ogen en kijk naar Jake.

"JAKE!" roep ik. Waarschijnlijk hoorden ze het zelfs in Tokio.

"Het was nog niet klaar" zegt Jake lachend.

"Nou nee, duidelijk niet"

Jake's hoofd hangt vol met opgeklopt ei, blijkbaar had hij het boven zijn eigen hoofd getest.

"Ik wou jouw hoofd niet in gevaar brengen, gelukkig"

"Wil je je haar wassen ofzo?"

"Ja liefst wel" zegt Jake alweer lachend.

"Kom maar mee"

Ik ga met Jake naar boven, naar de badkamer en toon hem hoe de kraan werkt. Hij heeft z'n haar heel snel gewassen. "Mag ik je kamer is zien?" vraagt hij. "Oh, tuurlijk"

Mijn kamer is heus niet zo speciaal, de enige meubels zijn: een twee-persoonsbed, een bureau, een televisie en een kleerkast. "Wow mooie kamer" zegt Jake. Hij laat zich vallen op m'n bed. "Goed bed heb je" Dan kijkt hij tussen m'n dvd's. "Sylvia, we moeten eens een filmavond doen hier, die dvd's zijn echt goed"

"Is goed Jake"

"Hoe laat is het?"

Ik kijk op m'n gsm.

"Half zeven"

"Sorry Sylvia, ik moet naar huis"

"Tot morgen dan Jake"

"Byeee"