SON UYKU

son uğurlanış

( bir babanın evlenen kızına veda edişi )

Bugün kızım evleniyordu.

Nedense sanki bir yanım gitmesini istemiyordu. Giderse bir daha gelmeyecekmiş gibi hissetmemi sağlıyordu beynimdeki ses.

Acaba elimi öpmeye geldiğinde ona ne demeliydim ?

" seni çok seviyorum canım kızım. "

Hayır olmaz !

Bugüne kadar kızıma hep sert davranmıştım bugünden sonra da öyle davranmalıydım.

Ben böyle düşünürken odanın kapısı açıldı ve gelin olacak kızım geldi.
Ne güzel olmuştu böyle babasının kızı...

Yanıma gülümseyerek geldiğinde gözlerine baktım. Sert bir yapım vardı. O yüzden Gülümseyemiyordum.

Gülümsemek en çok benim biricik kızıma yakışırdı.

Elimi öptüğünde boğazımdaki yumruyu yok etmek için yalandan öksürmüş gibi yaptım ve gözümdeki yanma hissini yok etmek için tavan baktım.

Aglamamalıydım. Kızımın karşısında ağlayamazdım. Şimdi olmazdı , o gittikten sonra ağlamalıydım.

Onu kendime çekip sarıldığımda şaşırmış olmalıydı ki ilk başta affallamıştı. Sonradan o' da bana sarıldı.

Kokusunu uzun bir müddet içime çektim ve yıllardır yapmadığım bir şeyi yaptım.

Onu anlından öptüm.

" hayırlı olsun " dediğinde gülümsedi.

Hep Gülümse canım kızım. Yoksa o damadın elimden çekeceği olur.

Odadan çıktığında yatağa oturdum.
Diyememiştim işte onu herşeyden çok sevdiğimi söyleyememiştim.

Halbu ki onu herşeyden çok seviyordum.

Seni çok seviyorum canım kızım. Tahmin edemeyeceğin kadar çok...