Gale's Games

9. De Grote Finale

Het is al licht. Ik sta zachtjes op, ik wil Katniss niet wakker maken. Maar Katniss is al wakker en zit al in het hoekje van de grot. Ze kijkt verdrietig en haar ogen zijn een beetje rood. Ik ga naast Katniss zitten en wrijf over haar rug. 'Ik mis Tresh en Rue zo erg,' snikt ze. Ik aai haar door haar haren. Ze leunt met haar hoofd op mijn schouder. 'Volhouden Katniss,' zeg ik tegen haar. 'Alleen Cato nog, dan kunnen we naar huis.' Katniss haalt haar neus op en wrijft haar tranen weg. 'Ja, we moeten sterk blijven,' probeert ze moedig te zeggen. We gaan jagen. Het voelt net of we weer in het bos thuis zijn. Ik voel me opeens weer een beetje gelukkig. Samen met een boog door het bos. We vangen 2 eekhoorns en plukken wat besjes. We plukken ook wat nachtschot en strooien dat een beetje neer. Misschien eet Cato er wel van, nu hij zelf geen eten meer heeft. Katniss moppert over haar oor. 'Gale, hij doet het echt niet,' zegt ze als we rond het vuurtje eten. 'Katniss, ik kan er niks aan doen!' roep ik naar haar. 'Thuis doen ze er wel wat aan.' Katniss kijkt boos op. 'We heben nog niet gewonnen!' schreeuwt ze. Ze staat boos op. 'We gaan hem nú zoeken!' Ik maak een sussend gebaar en ik ruim de spullen op. Ik pak een mes en we gaan opweg. Naar wat? Dat weten we niet. We hebben geen idee dat de grote finale er nu aan komt.

Het is te vroeg donker. Het begint te vroeg te schemeren. Dat is niet natuurlijk. Het is nu ongeveer 3 uur. Katniss en ik kijken elkaar vragend aan. We zijn extra op onze hoede en houden onze wapens gereed. We lopen langs een stuk bos met donkere bomen. Opeens klinkt er geschreeuw en geren. Geblaf. Er komen mega grote honden aanrennen. Ze zijn onwijs groot en sterk. Ze rennen op ons af. Daartussen rent Cato. Het bloed guts uit zijn mond en er zit een wond op zijn hoofd. 'Rennen!' schreeuwt hij. Ja, dat waren we al van plan. Katniss en ik beginnen te rennen zo hard als we kunnen met de wolven op onze hielen. Dan valt me iets heel engs op. Ze hebben de ogen van de tributen. Dan weet ik het: multilanten. 'Multilaten Katniss!' schreeuw ik. Katniss kijkt bang en we rennen maar door. We zijn uiteindelijk bij de Hoorn en we klimmen erop. Cato probeert erop te komen en ons eraf te trekken. Ik trap hem omlaag en duw Katniss erop. Katniss steekt haar hand uit en ik wil me op de Hoorn trekken. Cato blijft maar duwen en trekken. Ik geef hem een stomp in zijn buik en trek me op de Hoorn. Cato klimt er ook op en de wolven staan beneden te springen. We zijn omsingeld door wolven en op de Hoorn zijn we ook niet veilig door Cato. Hij pakt Katniss en duwt haar hoof boven de wolvenbekken. Ik trek hem van Katniss af en we beginnen te vechten. De wolven komen er al bijna op en de spanning is om te snijden. Dan heeft Cato me in een houdgreep vast en kom ik niet meer los. Katniss staat tegenover ons met een pijl aangespannen in haar boog. Ik probeer me los te trekken, maar hij houdt me te goed vast. 'Schiet dan!' roept Cato. 'Schiet! Op ons allebei! Dan win jij en zijn wij dood! Ik was eigenlijk altijd al dood. Ik heb nooit echt geleefd.' Het bloed blijft maar uit zijn mond gutsen en ik vind het echt vies. De multilanten zijn bijna op de Hoorn. 'Ik heb alleen maar gemoord en gevochten,' gaat Cato verder. Katniss twijfelt met schieten, maar ik maak een snelle reactie en smijt Cato op de grond. De multilanten komen aanrennen en beginnen Cato's lijf te verscheuren. We horen hem nog schreeuwen en we besluiten hem uit zijn lijden te verlossen. Katniss kijkt bedenkend, maar schiet dan de pijl. Het kanon klinkt en het wordt langzaam licht. De multilanten verdwijnen. Katniss en ik springen van de Hoorn en we kijken elkaar blij aan. We mogen naar huis! 'Attentie Tributen, Attentie,' schalt er. Nu gaan ze omroepen dat we hebben gewonnen, denk ik blij. 'De regel dat er 2 winnaars van 1 district kunnen worden uitgeroepen, is herroepen. Moge de kansen immer in je voordeel zijn.' Katniss kijkt verschikt op. Ik ben echt bang nu. Dit is het dillema waar ik al sinds het begin bang voor ben. Katniss of ik moet dood. Als ik sterf, heeft mijn familie geen eten meer. Mijn lieve moeder, mijn ondeugende broertjes Vick en Rory en mijn kleine zusje Posy die er nog allemaal niks van begrijpt. Als Katniss sterft, heeft haar familie geen eten meer. Haar moeder die zo een dip kan krijgen, maar toch zo liefdevol is. De bange, kleine Prim. De dubbelganger van Rue. Zo bang en schattig. Ik besluit me op te offeren. 'Katniss...' zeg ik tegen haar. Ik zie er vast heel bang uit. 'Gale, vertrouw me,' zegt ze tegen me. Ik kijk haar vragend aan. Wat bedoeld ze? Ze haalt de nachtschotbesjes tevoorschijn en geeft me er een paar. 'Samen?' zegt ze. 'Samen,' zeg ik vastberaden terug. We duwen de besjes naar onze mond. Ik heb ze bijna in.. 'STOP!' galmt er. 'STOP!' Katniss en ik kijken verschrikt op. 'Hierbij verklaar ik de winnaars van de 74e hongerspelen: Katniss Everdeen en Gale Hawthorne!' Ik kijk blij op naar Katniss. We hebben gewonnen! Ik sla mijn armen om haar heen. 'We hebben gewonnen, Katniss!' roep ik helemaal door het dolle heen. 'Ja Gale! We gaan naar huis!' gilt Katniss. Ik lach en we worden opgehaald door de hovercraft. Een stapje verder naar onze reis terug naar huis, naar district 12.