PEYNİR!!

Tescilli Mal...

                              Yazarken bolca Rihanna - Unfaithful dinledim.
Yazarken bana cookca yardım eden Rumeysa'ma sefqilerrr. ;D
                           
•••Ahla'dan•••
   Uzun ve öfkeli adımlarla ilerlerken bende arkasından ona yetismeye calışıyordum. Epey sinirliydi. Çenemi tutmakta zorlanmıyo değilim hani. Bu ne sinir anlamadım gitti. Sonucta sadece bi işten kovulmuştu bunun neresini problem ediyorsa artık. Onu telefonda arayıp geri cağırdığımda geleceği varsa göreceğide var demiştim  degil mi? Ahh hayır hiç birşey göremedi ama ben sinir dolu bi küp görmüstüm. Kafeye geri döndüğünde bana sinirli bir bakış atıp olduğum yere mıhlamıştı. Dönüp kasaya hesabı ödedikten sonra da yüzüme bakmadan dışarı çıkmıştı. Odun bu ya. Hemde yontulmamış cinsinden. Ben bunları düşünürken aramız epey bi açılmıştı. Pedallara asılıp ona yetişmeye çalıştım. Aslında onu bırakıp eve dönmem gerekiyordu ama onu bu halde yalnız bırakmak istemiyordum. Pehh. Tamam bu koca yalanıma yardımseverlik tarafımı  bile inandıramadım. Sadece eve dönmek için param yoktu. Bunun için onun peşinden gitmek zorundayım. Taksiye binsem kapımda indirir ama babam ve annem taksiciler konusunda o kadar şey anlatmışlardı ki hayatta tek başıma binemezdim. Öfkesi geçip , kovulma travmasını atlatınca beni evime bırakabilirdi. Bahsettiğimde bilimde adı olan bi durum olsa bari. Yanına yaklaştığımda kendi kendine söylendiğini duydum. Dengesiz işte ne dersin. Söylediklerine kulak vermeye çalıstım. "Ne vardı da berbat talihimi tekrar ediyorum. Hepsi onun yüzünden."
Kimden bahsediyordu bu? Patronundan mı? Ahh evet kesinlikle onun yüzündendi. 5 dakika yaa! Sadece 5 dakikanın bu kadar hesabımı yapılırmış. Bu sırada Yamaç söylenmelerine devam ediyordu. "Bu kız tam bir başbelası. Uğursuz."
Kız mı? Hangi kız? Nerdeki kız? Ben kız felan görmedim ki. Yoksa ben miyim? Hey bi dk uğursuz mu? Tamam. Suskunluk buraya kadarmış.
"Heyy! Sen kimden bahsediyorsun öyle?" 
Bana o sinirli bakışlarıyla -tekrar- bakınca o kızın ben olma düşüncesiyle pısıp kalmıştım. Ama emin olamayız değil mi? Yani bana sinirli baktı diyede kesin benim olma teşhisim yok yani.
"O kız kim? Bahsettiğin hani. Yani kendi kendine? " Bu sefer susmamış, durmuştu. Bana bi hışımla dönerek o sosis kalınlığında ki işaret parmağını bana doğrultup;
"Tabii ki de sen! " diye bağırdı. Hee? Buyur? Ben mi? Yok canım daha neler?
"Ben mi? Ne alaka be!"
"Senin yüzünden kovuldum ya! " diye sertçe ve bıkkınca hatırlatma yaparmışçasına konuştu. E haliyke bende şaşırdım.
"Ben naptım be! Alakaya maydanoz resmen."
"Ne yapmadın ki! Beni işten kovdurdun yetmez mi?"
"Yuuh artık! Vallaha da koccaman bi yuuh yani. Sen kendin gelmedin mi yanıma? Yok 5 dk kalmışta, sözünü tutması gerekirmişte diye zırvalayan sen değil miydin?"  Söylediğim o dosdoğru şeyler bile onu yatıştırmadı.
"Hayır tabi ki! Hepsi senin yüzünden! " Ne diyo bu şizofren yaa.
"Ne hepsisi be!" demez olaydım yav karşımda ki sinir küpü açtı ağzını yumdu gözünü.
"İlk karşılaşmamızda beni kendi şöförün sanarak oyaladığında güzelim işimden kovulmuştum. Daha sonra markette yaptığın cadılıkla yine beni kovdurtmayı başardın.Dahası da var. Aha on dk önce olanlar. Her girdiğim işte karşıma çıkmak zorunda mısın?"
Vaayy be çocuk içinde neler biriktirmişde haberimiz yokmuş. Kısa bir soluktan sonra devam etti,
"Sen! Sinirlermi çok fena bozdun.." Şaşırmıştım. Heyyt be ben neymişim anam. Harbi harbi çocuğun Türkiye'deki is bulma olanaklarına burnumu sokmuştum. Hade be! Acıdım şimdi çocuğa. Benim bu şaşırmış halime bakarak koca bi "ya sabır!" çekti. Ve birden yönünü degistirerek başka tarafa yürümeye başladı. Arkasından " Heyy nereye?" diye bağırdım. Bana dönmeden "Sahilee! Biraz hava almaya ihtiyacım var da."  Mal yaa sanki olduğumuz yerde hava mı yok ki? Neyse iğrençti, kabul. Dur bi dakika yaa bu şimdi bana laf mı soktu? Bunların intikamını daha sonraya saklayarak peşinden gittim. Yanına ulaştığımda bana kısa bi bakış attı "Ne var benimde deniz havasına ihtiyacım var." diye mırıldandım.