Not Just A Band (Niall Horan fanfic)

~16

''w..w..waar is Niall?'' vraag ik.

''Sorry Denis, ik mag het niet zeggen'' zegt Robin meelevend.

''Zeg het me!'' zeg ik wat harder.

Robin schud haar hoofd.

''Robin, ik wil nu naar Niall..'' zeg ik zacht.

''Ik wil je er super graag heen laten gaan, maar het kan niet.''

''Waarom dat niet?'' zeg ik boos.

Robin kijkt naar de vloer en zegt niks. ''Robin, vertel het nu aan me'' beveel ik.

''Hmm.. Oke, hij houd echt van je, maar het kan niet'' zegt ze verdrietig. ''WAAROM KAN HET NIET'' zeg ik nu nog bozer.

''denis.. Rustig.'' zegt de relaxed.

Er rolt een traan over mijn wang.

''Hij mag van de manager niet meer met je praten, en als hij het wel doet zal het heel slecht gaan met One Direction.. Het is heel rot voor je, en voor hem ook. Maar we kunnen er niks meer aan doen..'' zegt ze en ze geeft me een knuffel.

Ik huil uit op haar schouder en denk aan Niall.

''M..m..mag ik afscheid nemen?'' vraag ik.

''Eigenlijk niet, maar we kunnen het stiekem doen'' lacht Robin.

Ik glimlach en loop naar de badkamer. Ik doe mijn make-up opnieuw op en kam mijn haar door. ''Ben je je mooi aan het maken voor je Nialler, hahah'' zegt ze.

''Ofcourse'' lach ik.

Ik loop de badkamer uit en pak mijn schoenen, Robin heeft mijn jas vast en geeft hem aan mij. Ik trek hem aan en loop de deur uit. We steken de weg over. ''Mijn auto staat daar hoor?'' wijs ik. ''Uhmm.. Ja, maak je ogen dicht'' zegt ze. Ik vertrouw haar en doe mijn ogen dicht. Ze doet een blinddoek bij me om en pakt mijn arm. Ik loop met haar mee en voel dat we ergens in een gebouw binnen komen.

''Oke wacht'' zegt ze. ''Blijf hier staan, en niet kijken!'' ik knik en wacht. Ik hoor haar weglopen.

Ik zucht diep en wacht een paar minuten, dan hoor ik meer voetstappen. Iemand pakt mijn schouders vast, diegene doet mijn blinddoek af.

En ik kijk recht in de mooie blauwe ogen van Niall. Er rolt een traan over zijn wang, ik glimlach en veeg hem weg. Hij glimlacht ook en ik geef hem een knuffel. Hij wrijft over mijn rug en ik moet ook een beetje huilen.

Hij houd me stevig vast en we wiegen heen en weer.

''Ik heb je zo gemist, het spijt me'' fluistert ik in zijn oor. Hij laat me los en kijkt me aan. ''Ik heb jou ook gemist en het geeft niet'' glimlacht hij. Hij kijkt naar mijn lippen en zoent me. Ik leg mijn armen in zijn nek en zoen terug.

Ik krijg een raar gevoel in mijn buik, zoiets heb ik nog nooit gevoeld. Dit betekend dat Niall gewoon de ware voor me is. Ik wil hem nooit meer loslaten..

Tot morgen xx