Not Just A Band (Niall Horan fanfic)

~29

Pov Niall:

Ik word wakker op een ziekenhuis bed, vast aan allemaal buisjes en apparaten. Het eerste waar ik aan denk is Denise.

Ik ga rechtop zitten en roep: ''Waar is denise!''. Er komt een dokter binnen die zegt: ''Jongeman, je moet blijven liggen. Anders kan het bloed nu niet goed doorstromen.''

Ik kijk naar mijn arm, hij zit in het gips. Ik voel met mijn andere hand aan mijn hoofd, er zit verband om.

''Je arm is gebroken en er zit een gat in je hoofd. Je dokter komt het dadelijk hechten.'' zegt de man.

Ik knik en voel een hevige pijn in mijn hoofd. Ik ga weer liggen en zeg: ''Waar is Denise?''

''Het meisje dat bij je was ligt in coma..'' zegt de man meelevend.

Dit kan niet waar zijn, door mij ligt ze nu in coma. Waarom zij en niet ik. Ik haat mezelf. Ik moet haar redden.

De andere dokter komt binnen en hecht mijn hoofd. Gelukkig is er niks met mijn haar want het zit op mijn voorhoofd. ''Hoe gaat het met Denise?'' vraag ik aan hem.

''We weten niet als ze het nog wel red..'' zegt de man een beetje zacht. ''WAT?!'' roep ik. De dokter schrikt en steekt perongeluk de naald in de andere kant van mijn hoofd waar geen verdoving zat. ''Auw''.

''Sorry, maar je moet wel stil blijven liggen'' zegt hij.

De tranen stromen over mijn gezicht. Ik zeg: ''Gaat ze echt dood?..'' De dokter haalt zijn schouders op en zucht, ''We weten het niet, het enige wat we kunnen doen is afwachten.. ''

''Zo, je bent klaar. Zorg ervoor dat je het verband er goed om laat zitten en dat het niet nat word. Oké?''  Ik knik en ga rechtop zitten.

Ik wil nu naar Denise.

''Meneer, mag ik alstublieft even bij Denise kijken?'' vraag ik.

''Ja, heel even. Kom maar mee''.

Ik sta met moeite op en loop achter de dokter aan.

Ze ligt in een afgesloten kamer, op een wit bed. Haar hart klopt goed. Haar gezicht zit vol met schrammen en ook haar arm zit in het gips.

''Dit is mijn schuld..'' zeg ik terwijl ik naar haar kijk. Haar gezicht is aangespannen.. Ze heeft pijn..

De deur van het kamertje vliegt open en daar staan haar ouders.

Ik loop naar haar ouders toe en geef hun een knuffel. ''Wat is er met onze meid gebeurt..'' mompel haar vader tegen zichzelf. Haar moeder huilt tegen haar vader's schouder. Sem komt binnen gelopen en ik geef hem een knuffel. ''Wat is er gebeurt..?'' vraagt hij.

''Er waren mensen ze braken in, we zijn gevlucht en de mensen volgden ons. Ik maakte ruzie met Denise.. En lette niet op..'' zeg ik. ''Ik voel me zo schuldig..'' fluister ik erachteraan.

Ook Sem moet een beetje huilen.

Als haar moeder is bijgekomen loopt ze naar de dokter en zegt: ''Komt het nog wel goed met haar?..'' De man schud zijn hoofd en zegt: ''We hebben er geen invloed meer op. Als ze opgeeft dan stopt alles..''

Iedereen begint te huilen, ik ook. De dokter geeft me een schouderklopje en loopt het kamertje uit. Denise ligt nog steeds hetzelfde op het bed en ademt rustig. Ik heb haar en haar familie pijn gedaan, als ze opgeeft is alles voorbij. Dat zou ik mezelf nooit meer vergeven..

Oehh clifhanger, zal ze het gaan halen?

Tot morgen xx