Not Just A Band (Niall Horan fanfic)

~28

Er komt iemand op hakken de kamer ingelopen en ze staat voor het bed. Ik moet hoesten van het stof maar Niall houd net optijd zijn hand voor mijn mond.

De vrouw loopt de kamer weer uit en roept naar beneden: ''Niemand''

Niall zegt zonder geluid: ''Jessica..''

Ik schrik er best wel van, hoe kan ze dit nouw toch doen?

Gelukkig heeft ze ons niet gezien. Niall glimlacht een beetje bang naar me en ik kijk bang terug.

Jessica loopt de trap af en Niall en ik blijven nog even voor de zekerheid liggen.

De deur gaat dicht. Niall kruipt onder het bed uit en fluistert: ''Blijf hier.''  Ik knik en blijf liggen.

Hij glimlacht, pakt een kandelaar en sluipt de kamer uit. Hij blijft bij de trap staan en luistert goed.

Opeens komt hij de kamer weer in gerend en schuift meteen onder het bed. ''Wat is er?'' fluister ik.

''Ik zach een schaduw, het was een val..'' fluistert hij terug.

Er komt alweer iemand naar boven gelopen. Ik kruip tegen Niall aan en hij doet zijn arm om me heen. ''Sorry schatje..'' fluistert hij.

De man komt de kamer in en loopt rond het bed. Ik begin echt bang te worden. Hij bukt zich een beetje, en gaat dan weer naar boven. Hij pakt zijn telefoon en belt iemand : ''jes, er is echt niemand. Ik denk dat je het verkeerd hebt gezien. Kom we vertrekken..''

Hij loopt de kamer weer uit en naar beneden. De voordeur gaat weer dicht en we horen een auto wegrijden. Ik en Niall kruipen onder het bed uit.

We pakken op de logeerkamer mijn koffer en we rennen de trap af. Niall pakt mijn hand en we rennen de voordeur uit. We stappen in zijn auto. Hij start de auto en zien dat er een andere auto achter ons staat die opeens ook aan gaat.

''Niall, dat is Jessica. Het was dus weer een val!'' roep ik. Niall kijkt me geschokt aan en rijd snel de straat uit. ''Sneller!'' schreeuw ik.

''Jaha, ik doe mijn best.'' roept hij boos. ''Snel ga links!'' zeg ik.

''DENISE, BEN NOUW EEN STIL. JE WERKT ME OP M'N ZENUWEN'' schreeuwt hij.

Waw, ik ben beledigd en kijk uit het raam. De auto komt steeds dichter bij, maar ik zeg niks meer tegen Niall.

''Schatje, ik bedoelde het niet zo. Sorry...'' zegt hij. Ik reageer niet en blijf naar buiten staren. Niall komt dichter naar mijn kant en pakt mijn hand. Hij staart naar mijn ogen en let niet meer op de weg. Het enige wat ik me verder nog kan herinneren is dat een grote boom steeds dichterbij kwam, en dat ik voor uit de raam vloog..

''Denisee..'' riep Niall nog.

Tot straksjes x