_SONSUZA KADAR_

Akşam Yemeği

O grup yanımızdan ayrılınca biz bize kalmştık banka tekrar oturdum ve ağlamaya başladım. Özge elimi tuttu
"noldu sana kardeşim? "  dönüp özgenin yüzüne baktım ve ona sarıldım ağlamam dahada şiddetlenmişti. Birbirimizden ayrıldık özge yüzümü ellerinin arasına alarak
" şş tamam artık ağlama anlat noldu? "   bi yandan ağlayarak konuşmaya başladım
" özge ben çok yoruldum "
" noldu kardeşim neyden niçin yoruldun söyle "
" keremle kavga ettik çok büyük bişey olmamasına rağmen hala aramadı onu merak ediyorum, buda yetmezmiş gibi dün annemle tartıştık bana tokat attı"  kızlar çok şaşırmıştı
"ne "  felan dediler ben özgenin omzuna yattım ve ağlamaya devem ettim özge de altana döndü ;
" Altan ara şu kuzenini gelsin buraya ney varsa  anlatsın ayrılmak istiyorsa ayrılsın ama benim kardeşimi böyle ağlatmaya hakkı yok bunuda bilsin"  altan yanımızdan uzaklaşmıştı tahminim 5 dakika sonra geri geldi ona meraklı bakışlarımı çevirdim altan ise şöyle dedi;
"ulaşamadım" dedi bugün okul böyle bitmişti..

Eve geldim herkes telaş içindeydi  çağrı yanıma geldi
"hadi abla "
" ne hadi çağrı"
"abla cansu teyzeler restoranta yemek yemeye davet ettiler ya çabuk ol hadi tempo"  tamam dedim ve odama çıktım mutlu olmuştum biraz keremi seviyodum onu görmek istiyordum dizimin biraz altında mavimsi bir elbise giydim altınada  topuklu bir ayakkabı giydim saçlarımıda su dalgası yaptım ve boş bıraktım aşağıya indim herkes beni bekliyodu hemen aceleyle evden çıktık 3 tane araba vardı biri benim biri abimin biride babamındı aslında annem ve çağrınında arabası varda kalabalık olmasın diye böyle oldu annemle babam babamına arabasına çağrıyla abimde abimin arabasına - lanet olsun ki- benim yanımada aysu oturdu yol boyu hiç konuşmadık o konuşmaya başlayınca son ses müzik açıyordum ve nihayet restoranta gelmiştik herkes birbiriyle selamlaşmıştı ve yemek yemeye başladık içimden kerem kalksada arkasından gidip onunla konuşsam diye geçiriyordum ve nihayet kerem kalkmıştı terasa doğru yürüdü ve dışarıya çıktı ayıp olmasın diye 1,2 dakika geç gitmeyi tercih etmiştim bizimkiler çok koyu şekilde sohbet ederlerken bende keremin olduğu yere gittim...
Gördüklerim karşısında dona kalmıştım gözlerim dolmuştu ve ağlamaya başladım ne gördüm biliyomusunuz?  Aysuyla keremi öpüşürken yakalamıştım öyle bir öpüşüşleri vardıki keremin çok hoşuna gittiği belliydi beni görünce hemen durdular tabi ben hemen oradan uzaklaşmak için arkamı döndüm kerem kolumu tutup kendisine dönmemi sağladı ve dedi ki;
"beren ben "  keremin suratına tokat attım ve" bitti kerem senden nefret ediyorum iğreniyorum senden bana bidaha yaklaşma" dedim ve annemlerin yanına vardım masaya oturmadan herşeyimi toparladım annem
"noldu kızım nereye böyle"
"şey cansu teyze ve eser amca kusura bakmayın benim bi arkadaşım var çok rahatsızmış onun yanına gitmem lazım"
"peki kızım" dediler ve oradan çıktım arabama bindim çok sinirliydim yine başım ağrımaya başlamıştı arkamdan gelen arabanın kerem olduğunu biliyordum onu aynadan görüyordum kerem arıyordu açmamıştım en sonunda özge aradı;
"beren "
" özge ben bıktım artık yeter " dedim
" beren iyimisin noldu "
" hiç iyi değilim kuzenimle keremi..  " sözümü bitirmeden bir transitin altına girmştim tek duyduğum ses transitin korna sesi ve özgenin" bereeeen " diye haykırışıydı...
Kerem'in Ağızından
Evet aysumu her neyse o kızla öpüşmüştüm ama ben onu beren sanıyordum yani öyle görüyordum bir anda berenin kucağımdaki değilde karşımda dolmuş gözlerle bana bakan beren olduğunu anlamaıştım. Beren restoranttan çıkmştı onu durdurup konuşmam gerekiyordu ama haddinden fazla hızlıydı onu yavaşlaması için uyarmak istedim ama telefonlarımı açmıyırdu ve aniden transitin korna sesi geldi ve beren transitin altına girdi arabadan indim ve yanına gittim onu arabadan çıkarmıştım etrafımıza bir sürü insan gelmişti ambulansı aramalarını söyledim. Anlı kanıyordu ve benim söylediğim tek kelime
"hayır, beren, hayır " başka bişey söyleyemiyordum ve ambulans gelmişti berenin yanına binmiştim ben berene yalvarıken telefonum çaldı arayan özgeydi telefonu açtığımda özgenin ağladığını sesinden anlıyordum
" aloo kerem beren nerede"
"yanımda "
" iyimi lütfen iyi olduğunu söyle "
" transitin altına girdi ağır yaralı beren gidiyo özge "
" ne diyosun sen lan hangi hastaneye kaldırıldı? Hastenenin adını söylemiştim...
Çağatayın ağzından
Eve gelmiştik berenin hastalanan arkadaşının kim olduğunu merak edip en yakın arkadaşı özgeyi aradım özge telefonu açtığında ağlıyordu
"özge noldu kızım sana"
"çağatay abi beren kaza yapmış" duyduklarım karşısında şok olmuştum telefon elimden düşmüştü. Hemen yatağımdan kalkıp üzerimi giydim koşar adımlarla aşağıya indim annem babam çağrı ve aysu oturuyorlardı babam benim teleşlı olduğumu görünce ayağa kalktı ve
"noldu oğlum" dedi  annemi göstererekten "dua et senin yüzünden olmasın yoksa sizi öldürürüm"   babam "kendine gel çağatay o sanin annen onunla böyle konuşmaya nasıl cüret edersin"
"hayır o benim annem değil onu uyarmıştım damarıma basmamasını söylemiştim ama o bildiğinden geri kalmadı"
"noldu ki oğlum"
"o sadece senin karın benimde çağrınında bereninde annesi değil "
" anlat çağatay noluyo?
"bu kadın dün yeğeni için kardeşime vurdu onu uyardım ama dinlemedi şimdi ise beren kaza yapmış bunun sebebi siz iseniz ikinizide elimden kimse alamaz" dedim ve evden çıktım  arabama bindim hastaneye geldim ameliyathanenin önünde oturan (Serkay, Altan, Gürkan, Yeliz, Biricik, ve Özgeyi)  görmüştüm keremde oradaydı
"noldu özge bi haber varmı? "
" ameliyatta abi bi haber yok "  tam tamına 2 saat bekledik ardından doktor dışarıya çıktı hemen başıns toplandık ve dedi ki;
" Beren Uludağ 'nın yakınları sizmisiniz?  - evet-  dedik
"Bakın biz elimzden geleni yaptık uyanır diye garanti veremem tek şans dua etmek ve beklemek"  dedi bunu duyduğum anda beynimden vurulmuşa dönmüştüm duvara yaslandım ve yavaş yavaş aşağıya kaydım kafamı kollarımın arasına aldım ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım kafamı kaldırmıyordum ama özgenin kereme söylediklerini duyabiliyordum diyoduki;
"Kerem sen nasıl insansın " felan diyodu anlayamamıştım bu olanların keremle alakası neydi kafamı yerden kaldırdım karşımdaki koltuklarda oturan annem, babam, çağrıyı gördüm hızla ayağa kalktım hemen özge'nin yanına vardım.
" bu olanlarda keremin suçu ne?  Diye sordum özge dolmuş olan gözleriyle bana baktı ve kucağıma bayıldı hemen hemşire çağrdık daha sonra ona sakinleştirici vurdular boş boş oturup beklerken omzuma dokunan bir el hissetim döndüğümde fransaya giden hazalın geldiğini gördüm;
"hazal"
"iyimisin aşkım"
"hayır " dedim ve ona sarıldım onunda ağladığının  farkındaydım çok halsizdim beren benim için çok değerli. Ben bunları düşünürken  hazal konuşmaya başladı;
" nasıl oldu bu? "  hazalın yüzüne baktım
" bilmiyorum"  hazal sesini çıkarmadı ve sesiz sesiz oturmaya devam ettik. Yaklaşık 10 dakika sonra  yerimden irkilerek kalktım uykuya dalmışım çok iğrenç bi rüya gördüm annem yanıma geldi ve oturdu ve dediki;
"çağatay "  ses çıkarmıyodum içimden sabır çekmeyele yetinmeyi düşünüyordum ve tekrar konuşmaya başladı
" benden nefret ediyosun değilmi" ona döndüm
"senden iğreniyorum yaptıklarını yanına bırakacağımı sanıyorsan yanılıyosun senden herşey için hesap soracağım bana yaşatmadığın çocukluğum elimden aldığın mutluluğumun hesabını vereceksin " 
" napıcaksın? "
" süpriz senin için organize ediyorum süprizler söylenirse anlamı kalmaz o zaman görürsün"
"bana hiçbirşey yapamassın "
" niye yapamicakmışım? "
" sizi ben büyüttüm " çok sinirlenmiştim
" bence o konuyu hiç açma "
" niye zorunamı gidiyo?
"eğer annemizi elimizden almasaydın onunla babamın arası bozmasaydın bozduğun yetmiyo gibi öldürmeseydin annem bizim için herşey yapmaya hazırdı"
"öldürdüğüme kimseyi inandıramasın nasıl ortaya çıkaracaksın?
"dedim yaa süpriz "  bunu söyledikten sonra onun yanından uzaklaştım hastanenin terasına çıktım ağlamaya başladım...

Bu bölümde böyle sona erdi İnşallah beğenmişinizdir yorumlarınızı ve oylarınızı bekliyorum... 👍👍👍