Faking Death

Chapter 3 - Moving back

'Waarom gaan we opeens verhuizen? Het is hier toch goed..?' Wat ongemakkelijk sta ik tegenover Andy. Hij glimlacht. 'We vonden het een keer tijd voor iets nieuws.' Zegt hij en ik bijt op de binnenkant van mijn wang.

'Hoezo, is er wat?' Hij kijkt me vragend aan en ik schud mijn hoofd.

'Nee, ik hou gewoon niet zo van Amsterdam.' Verzin ik maar en hij trekt zijn wenkbrauwen omhoog. 'Huh? Je bent nog nooit in Amsterdam geweest, grappenmaker.'

Oscar grinnikt en gaat dan weer verder met tv kijken. Tuurlijk. Ik ben er nog nooit geweest.. ze zouden eens moeten weten.

'Je hoeft niet mee, als je het echt niet wilt.' Zegt hij, maar ik hoor in zijn stem dat hij het niet wilt.

'Nee, nee. Ik ga wel mee,' zeg ik dan waardoor hij moet glimlachen. Niemand gaat me herkennen, toch? Ik ben een heel ander persoon..

*

De volgende dag op school volg ik zoals altijd dezelfde saaie lessen. Ik durf nog niet echt tegen iemand te zeggen dat ik ga verhuizen - ik ga over een week al, en dat is nogal kort van tevoren.

Hoe moet het dan met Louis? En Zara? En mijn andere vrienden? Niet dat iedereen ook een échte vriend is..

Ik schrik op van een bekende stem maar haal opgelucht adem als ik Zara zie. 'Sorry, wat zei je?'

'Serieus Brooke? Je bent echt afwezig vandaag.' Zegt ze en komt naast me zitten met haar dienblad, aangezien het pauze was. 'Ja.. er is niks,' mompel ik en neem een hap van mijn brood.

Goedzo Em, nog een goed moment om het te vertellen verpest. Applausje.

Bailey komt er uiteindelijk ook bijzitten, die me aanstaart. 'Wat? Nog nooit een persoon gezien die eet?'

'Wat is er met jou vandaag?' Lacht ze en kijkt dan naar Zara, die haar schouders ophaalt. Oke, dit is het moment - gewoon zeggen. Straight to the point.

'Ik ga verhuizen oke?'

Het blijft stil.

Dan schiet Zara in de lach. 'Pfoe. Je liet me even schrikken. Goeie.' Ze grinnikt en ik rol met mijn ogen. 'Ik ben serieus,'

'Oh....' mompelt Bailey en ik bijt even op mijn lip. 'Waarheen?'

Ik vertel dat we naar Amsterdam gaan. 'Zo leuk!' Zegt Bailey enthousiast en ik knik maar wat alsof ik het ook leuk vind. Nee, zij wisten het ook niet. En ergens wist ik wel dat ik het moest vertellen..

'Ik moet jullie wat vertellen.' Mompel ik en ze kijken me allebei meteen met volle aandacht aan. 'Ik ben eigenlijk-'

'Brooke!' Onderbreekt Louis me, die vrolijk naast me komt zitten. Alsof er niks gebeurd is natuurlijk. 'Kan je weggaan?' Mompel ik en rol met mijn ogen.

'Ze heeft haar dag niet, Lou.' Zucht Zara en Bailey knikt maar wat. 'Omdat?'

Ik schud mijn hoofd en wuif hem af. Ik wou het hem nog niet vertellen. Bailey staart me met grote ogen aan - de blik die ze maakt als ze iets niet voor zichzelf kan houden. Ik geef haar een waarschuwende blik, maar het blijkt niet te helpen.

'Brooke gaat verhuizen!'

Louis zijn blik vertrekt en ik schop tegen haar been onder de tafel. 'Serieus Bailey?!'  Ze haalt haar schouders op en mompelt een sorry.

Ik kijk opzij naar Louis, die opstaat en wegloopt zonder iets te zeggen.