Zawgyi
ေတာင္ပံမဲ႕လိပ္ျပာ
အပိုင္း(၂၉)
🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀
လမ္းမထက္ ပံုက်ေနေသာ အျဖဴေရာင္ႏွင္းခဲမ်ား
ေကာင္းကင္ထက္မွလဲ မရပ္မနားက်ဆင္းေနဆဲ ပင္
ပထမဆံုး ႏွင္း
မင္းတေယာက္ ေႏြးေထြးရဲ႕ လား
ကိုယ့္ရဲ႕ လိပ္ျပာေရ
ကိုယ္ကေတာ့ ရင္ဘတ္တခုက
ရာသီတိုင္းမွာ မေျပာင္းမလဲ ေအးခဲေနဆဲ
သတိရမိေတာ့ ကိုယ္ဦးတည္မိတာ
မင္းအေငြ႕အသက္မ်ားရွိေနတဲ့
မင္းရဲ႕ အိ္မ္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္
အခုေတာ့ မင္းထားခဲ့တဲ့ စာရြက္ေတြအရ
ကိုယ့္ရဲ႕ အိမ္ေပါ့
ခရီးဦးႀကိဳျပဳတဲ့ လူေတြ မေျပာင္းလဲပါဘဲ
မင္းက် ဘာလို႔ မရွိႏိုင္ခဲ့တာလဲ
ကိုယ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ေမးခြန္ထုတ္ခ်ိန္တဲ့
တူညီတဲ့အေျဖက ကိုယ့္ရဲ႕ အသံုးမက်မႈေတြ
ေနာင္တဆိုတာ
အစတည္းက သံုးစားလို႔ရတဲ့အရာမွ မဟုတ္တာဘဲ
နာၾကင္စြာ မင္း အိပ္စက္ခဲ့တဲ့ အိပ္ယာက
က်ိန္စာမ်ား သင့္ေနေလသလား
ခု ကိုယ္လဲ ဒီအိပ္ယာထဲ နာၾကင္ေနရ လို႔
ခ်စ္တယ္ Nozomi
နံရံေတြထက္က အသံေတြ ပဲ့တင္ထပ္တဲ့အခါ
ကိုယ္လဲ ေယာင္ယမ္း ဆိုမိပါရဲ႕
ခ်စ္တယ္ လိပ္ျပာ.....
🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺
လက္ဖ်ံေပၚက ဓားဒဏ္ရာမ်ားအေပၚ
ေဆးစက္တို႔ က်ေလတိုင္း
လိပ္ျပာ တြန္႔သြားသည္
Hansaki သည္ ၾကင္နာစြာပင္
ဒဏ္ရာမ်ားကိုေဆးထည့္ေပးေနေလသည္
"သိပ္နာေနလား Chou "
အသာအယာေခါင္းညိတ္ျပေသာအခါ
ေႏြးေထြး ေသာလက္ဖ၀ါးမ်ားသည္ နဖူးထက္ ေ၀႕က်ေနေသာ ဆံပင္စမ်ားကို ညွင္သာစြာ
ဖယ္ရွားေပးေလသည္။
"လက္မလြန္ ဖို႕ ကိုယ္ အျမဲေျပာတယ္
ေျပာစကားကိုလဲ နားမေထာင္ဘူး
လူဆိုးေလးဘဲ ကြာ..."
အျပစ္ဟု မဆုိသာေသာ အျပစ္စကားကို ခ်ိဳသာစြာ ဆုိေသာအခါ
ျမင္ေတြ႕ရခဲေသာ
လိပ္ျပာ၏ အျပံဳးမ်ား ျဖစ္ထြန္းေလသည္...
ထုိအျပံဳးမ်ားသည္ ျပီးျပည့္စံုလြန္းတာေျကာင့္
တခါတခါ ရင္ခုန္ျခင္း ရပ္တတ္သည္ကို Hansaki သတိျပဳမိသည္....။
