Zawgyi
ေတာင္ပံမဲ႕လိပ္ျပာ
အပိုင္း (၃၉)
...........................
"ကိုယ္တုိ႕ နာျကင္မႈေတြကို ေမ႕လုိက္ျကစုိ႕ Ichiro"
ေခၚဆုိလုိက္သည့္အမည္နာမတခုကို ရင္းႏွီးေလးမရွိတာေျကာင့္ လိပ္ျပာငယ္က သခင္ကို ခပ္ေငးေငးျကည္႕သည္။
"နာျကင္မႈေတြကို ခုံမင္တာ တကယ့္မင္းစိတ္မဟုတ္ဘူးေလ Ichiro
ခု ကိုယ့္ အသိ စိတ္ေရာဂါကုဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ကို အက်ိဳးအေျကာင္းေျပာျပထားတယ္
မင္းကို ကုထုံးအေသးေလးေတြ စမယ္
နာျကင္မႈေတြကို လံုး၀ေမ႕သြားသည္အထိ
ကိုယ္တုိ႕ အတူျကိုးစားျကမယ္"
လက္ေခ်ာင္းအခ်င္းခ်င္းကို သြယ္ယွက္ကာ ဆုပ္ကိုင္ရင္း Nozomi ျပံဳးကာျကည္႕မိသည္။
ခ်ဳပ္ရုိးမေျဖရေသးသည္မုိ႕ ေဆးရံုကုတင္ေပၚမွာဘဲရွိေနဆဲပင္
ေန႕ညမျပတ္ အနားမွာရွိေနသည့္ Ichiroေျကာင့္ ေဆးရံုသည္ ထင္သေလာက္မုန္းစရာမေကာင္းခဲ႕
အေမျဖစ္သူ ေဆးရံုတက္စဥ္က လူနာျကည္လာရသည္ပင္ ေဆးရံုနံ႕ေျကာင့္ ထမင္းစားျပတ္ခဲ႕ရဖူးသည္။
"ျကားလား Ichiro"
"ကိုယ္က ရူးေနတာမွမဟုတ္ဘဲ.."
မပြင့္တပြင့္ဆိုကာ လက္ေကာက္၀တ္က အမာရြတ္မ်ားကို ေငးစိုက္ျကည့္ေနခဲ႕သည္။
မျမင္လုိ မျကည့္ေစလိုသျဖင့္ ကိုယ့္လက္မ်ားျဖင့္ အုပ္ကုိင္ကာ လူနာကုတင္ေပၚသို႕ ဆြဲတင္လုိက္သည္။
မိမိကုိယ္တုိင္က လဲ ထြားျကိုငး္သလုိ Ichiroသည္လဲ ပိစိေကြးမဟုတ္သျဖင့္ တစ္ေယာက္အိပ္လူနာကုတင္ေပၚတြင္
နည္းနည္းေတာ့ ဂြက် ပါသည္။
ရင္ဘတ္ေပၚသုိ႕ တုိး၀င္လာေသာ ဆံပင္ခပ္ဖြာဖြာတုိ႕ကို လက္ျဖင့္ ေဆာ့ကစားရင္း
သူနား၀င္ေအာင္ မည္ကဲ႕သုိ႕ေခ်ာ႕ျမဴရမည္ကုိ Nozomiအေျပးအလႊားစဥ္းစားရျပန္ေသးသည္။
ဒီတခါ ထပ္၍ေ၀းစရာ အေျကာင္းမရွိေတာ႕သလုိ
ခံစားခ်က္မ်ားအား ဖံုးကြယ္ထားစရာအေျကာင္းလဲမရွိေတာ့ေပ။
