Book 2: When She Returns
After Umalis ni Eleanor sa Pilipinas, anim Taon na ang nakalilipas.
Siya pa rin ang nakatakdang mamuno sa Marcelo Incorporation. Kaya kailangan niyang bumalik, hindi lamang para sa ikabubuti niya at nang kompanya ng kanyang...
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
Chapter Thirteen: "Stay"
Eleanor
A few days have passed and everything went back to normal. Or at least as much as it can be. Naunang umalis ng hospital sina Carmella at Kath 2 days ago and Daniella got home yesterday.
Kahit na medyo Hindi pa rin Siya okay, I think na she'll be safer here sa bahay kesa naman sa hospital na baka balikan Siya ng taong pagtangkahan Siyang patayin.
And besides, sabi nung doctor pupuntahan niya daw si Daniella every once in a while to check up on her, kasi masama yung effect sa kanya nung sinaksak sa kanyang potassium cyanide kahit na naitanggal na ito sa katawan niya.
Si Devon naman pinipilit niya na dito muna Siya at sasamahan niya akong bantayan si Daniella. Pero sabi ko, kahit wag muna, asikasuhin niya muna ang kompanya niya kasi Ilang araw na rin siyang Hindi nakakapasok sa trabaho at hinahanap na Siya ng mga clients niya.
I know he's trying to redeem himself, at alam Kong gustong gusto niya ring bumawi saaming dalawa, lalo na kay Daniella. But him being here with me is actually enough.
Madali na akong makontento, di tulad ng dati na kung Anumang gusto ko, dapat mapasaakin. Mapagamit man yan o tao. I've learned to be contented and treasure the things and people I actually have now.
"Mama? I'm scared..." narinig Kong sabi ni Daniella in her soft and weak voice.
"Bakit Ella? Had a nightmare?" I asked her.
"No mama, I saw her eyes..." Sabi ni Daniella sakin. Wait, Daniella did actually see the person...
"Talaga baby? Anong kulay?" una Kong tanong.
"Black... Sobrang... Black mama..." Naluluhang sagot ni Daniella sakin habang nanginginig Siya sa takot. "I-I asked her k-kung anong gagawin niya... S-she said--" hanggang sa tuluyan tumulo ang luha niya...
Seeing my own daughter go through something like that... Yung sakit na nararamdaman niya, aura niya palang at sa itsura niya... Mararamdaman mong napakasakit ng pinagdadaanan niya, my daughter's joy-is gone...
Her life was on the line... Muntikan na Siyang umalis dito sa mundo at buti nalang na may nakakita sa kanya... At may rumesponde agad...
Even with Devon finally being there by my side... Yung kaba ko... Yung takot ko na baka matuluyan na ang anak ko na hindi manlang nasisilayan ang kagandahan ng buong mundo ay naranasan na ang kasamaan nito.
