Book 2: When She Returns
After Umalis ni Eleanor sa Pilipinas, anim Taon na ang nakalilipas.
Siya pa rin ang nakatakdang mamuno sa Marcelo Incorporation. Kaya kailangan niyang bumalik, hindi lamang para sa ikabubuti niya at nang kompanya ng kanyang...
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
Chapter Seventeen: “Funeral”
Eleanor
I'm either going crazy or just plainly normal. Pero put*ngina!
Wala na si mommy...
Una si daddy tapos ngayon si mommy?
“Dad naman... Bat mo Kinuha agad si mommy?” tanong ko sa isip ko at tuloy tuloy akong umiyak sa harap ng kapatid Kong si Cassandra na isa ring biktima ng pamamaril ng gagong gumawa sa nanay ko.
“B-Bakit ganun kadali lang Siya manakit ng iba? B-Bakit pati si mommy at Ikaw d-dinadamay pa sa gulo n-naming dalawa lang?” tanong ko kay Ate habang tuloy tuloy akong umiiyak, at Siya naman pinipigilan niya pa ang luha niyang pumatak.
“Kasi baliw Siya. Yun lang yun Eleanor.” sabi ni Ate sa inis na tono.
“Asan Pala katawan ni mommy? G-Gusto Kong makita...” sabi ni Ate Cassandra sakin.
Si Devon naman sinamahan kami papuntang morgue at dun namin Nakita ang bagong pasok na kawatan ni mommy na nakatakip ng puting tela.
“Dito na kami ni Daniella sa labas kayo nalang ni Cassandra pumasok. I think she's not yet ready and it isn't good for her na ipakita ang katawan ng lola niya as of now.” sabi ni Devon sakin.
“--And I'm scared mama..” sabi ni Daniella naman sakin at sabay yakap sa leeg ng daddy niya.
I couldn't help but smile at that moment.
She feels so protected.
Just like she should be.
“Sige baby... Pasok muna kami ni tita Cassy mo ha?” paalam ko kay Daniella.
“Yes mommy. Hintayin ka namin ni daddy dito.” sagot sakin ni Daniella at tyaka sila lumayo sa amin at kami naman ni Cassandra ay pumasok sa morgue.
Papalapit ako ng papalapit sa walang buhay na katawan ni mommy...
Hindi ko nakontrol ang sarili ko at humagulgol ako sa Iyak.
Crying doesn't bring back the dead. But this is the only thing I'm capable of doing. Kasi pakiramdam ko pati kaluluwa ko namamatay na ng Nakita ko ang nanay Kong nakahilata at sumakabilang buhay na.
“M-Mommy naman... 'Di ba g-gusto mo pa Akong m-makitang nakasuot yung wedding gown m-mo na Ginamit mo sa kasal niyo ni d-daddy? Pero B-Bakit ka nangiwan? Balik ka na mommy p-please...” I pleaded as my voice was getting softer and softer everytime I speak. Putol putol din akong magsalita dahil sa pagiyak ko...
