If someone would ask me 'bakit ang hyper mo? Bakit parang di ka nag aalala? Bakit di ka malungkot? Diba dapat depress depressan peg mo?'
Only those people na nakakakilala lang talaga sakin ang nakaka alam na once na nag hyper ako it's either may problema ako or malungkot ako. Smile is a basic lie for me. I can smile even though I'm already broken inside. Sa sobrang babaw ng kaligayahan ko kahit ang grumpy ko na once na matawa ako okay na but that doesn't mean na okay na talaga lahat. Kadalasan kinikimkim ko nalang para wala ng problema. >^<
