Kaybolan Ruhum

Hayallerin Peşinden Koşarken

İçten içe değişmeye başlayan karakterimle birlikte yaşamaya alışma sürecinden geçiyordum.Üniversite sınavının yaklaşmasıyla bu değişimlerin etkisi bi nebze azalmıştı.-Halbuki azalmamıştı.Kendim bile farkında olmadan büyüyüyordu.Çiçeklerin ömrünü tüketen kurtçuklar gibi ruhumun derinlerine işliyordu,sessizce.Bense bunu o zamanlar 'sınav stresi' diye adlandırıyordum.-Üniversitede okuyacağım bölümü seçmekte epey kararsızlık yaşıyordum.Seçmek istediğim mesleklerle yeni oluşmaya başlayan karakterim birbiriyle çelişiyordu.Doktor ya da resim öğretmeni olmak istiyordum.Ancak insanları sevmiyordum artık ve sevgi denen şeyden de yoksundum,hissetmiyordum.Böyle bi durumda başarılı olmam imkansızdı.

Küçüklüğümden beri bir sürü evcil hayvanım olmuştu.Hayvanlara bakıp onlarla ilgilenmeyi seviyordum.Bu şimdide değişmemişti.Nihayetinde veteriner olmaya karar vermiştim.Son iki yılımı deli gibi ders çalışarak geçirmiştim.Zaman sanki daha bir hızlı akıyordu.Koskoca iki sene göz açıp kapayıncaya kadar bitmişti.Sonunda büyük sınav günündeyiz...Oldukça sakin bir şekilde sınav yerine gitmiş bekliyordum.Bir banka oturup beklemeye başladım...Bahçede benim gibi bir sürü bekleyen insan vardı.Birden gözüm karşımdaki banka oturmuş kendisi gibi birkaç üniversite adayı ile sohbet eden çelimsiz bir çocuk dikkatimi çekmişti.Oldukça bitkin bir hali vardı.Bedeni yaşlı birini andırmasına rağmen çocuk oldukça güçlü durmak için çabalıyor besbelli diye düşündüm.Neden bilmiyorum ama bana bu izlenimi vermişti.Son zamanlarda insanlara bakarak hasta olup olmadıklarını düşünüyordum nasılsa.-Yanlış anlamayın sakın ! Onların iyiliğini düşündüğümden filan değil.Hastalarsa ne kadar hastalar ? Ne zaman sonra ölücekler ? Ne şekilde ölümü tadacaklar ?...Ben daha çok bu gibi sorularla ilgileniyorum.-

Nihayet sınav için içeri girme zamanımız gelmişti.Herkes yavaşça kontrollerden geçip içeri giriyordu.Birden yanımda sanki biri telaşla nefes almaya çalışıyormuş gibi ses duydum.Kafamı çevirdiğimde beklerken gördüğüm çocukla karşılaştım.Sanırım sınav heyecanına daha fazla katlanamamıştı.Belkide astım,panik atak,gizli kalp hastalığı vardı,Kim bilir ? O çelimsiz çocuk gözlerimin içine bakıp yardım ister gibiydi, sesi çıkmıyordu.O sırada güvenlik kontrolü sırası bana gelmişti.Zoraki nefes almaya çalışan çocuğa dönüp gülümsedim ve içeriye girdim.Sonrasında yere yığılmış olacak ki dışardakilerin yaptığı panik havasını ruhumda hissetmiştim.-Benim için bir önemi yoktu.Hatta iyi bile olmuştu diye düşündüm.Sınavda bir kişi daha önümden çekilmişti.-Sınav başlama zili çalmıştı.Hafiften kendiminde gergin olduğunu hissetmiştim.Sınav kitapçığına odaklanmaya çalışıyordum.Hemen dışarıdan siren sesleri gelmeye başladı.Anlaşılan o çelimsiz çocuğun durumu ağırlaşmıştı.-Ne aptal ama (!) Kim bilir ne emekler vermişti istediği bölümü kazanmak için kaç saat çalışmıştı.Şimdi hepsi bir kenara fırlatılıp atılmış gibi elinden gitmişti.Siren sesleriyle birlikte üzerimdeki gerginlikte gitmişti.-

Sınav beklediğimden oldukça iyi geçmişti.Memnun bir şekilde ailemin -yani üvey ailemin- yanına gidip onlarıda neşelendirmem gerekiyordu.Ben çok küçükken beni sokakta bulmuşlar ve evlat edinmişlerdi.Bunu bana lise son sınıfta açıklamışlardı.Önceden olsa bu benim yıkılmama sebep olurdu ama şu anki ^yeni ben^e bir etkisi olmamıştı.Zaten beni onlar ailemin olmadığını bilmeden beni onlar yetiştirmişti.Bu yüzden hiç eksiklik hissetmeden büyümüştüm.Eve vardığımda herkes ordaydı.Aile,arkadaşlar ve birkaç dost.Neşeli bir hoş geldinden sonra herkes oturup sohbet etmeye başlamıştı.Mümkün olduğunca sohbetten uzak durmak için gelir gelmez sınav hakkında bilgilendirip, pastamı yedikten sonra odama çekilmiştim.İçeri konuşma sesleri geliyordu.Kulaklığımı takıp "two cellos" dinlemeye başladım.Bu sırada aklıma yeni aldığım bol cinayetli kitabım geldi.Müzik eşliğinde okumaya başladım.Akşama hemen bitirmiştim.

Sonuç günü gelip çatmıştı.Beklediğim gibi istediğim bölümü kazanmıştım.Manhattan üniversitesinde okuyordum artık.Her şey sizin için sıradan klasikmiş gibi gelebilir.Ama benim için oldukça ilginç ve inanılmaz şeylerin başlangıcı olmuştu.Onunla tanışmıştım.Her zaman hayalini kurduğum, bir seri katille...