Psycho's Mine

Chapter Thirty Two

This entire chapter is a flashback from eight years ago.
Baka kase ma-confused kayo if makabasa kayo ng mga pangalan na unfamiliar ahahahaha

*******************************************************

[Someone's POV]

Mula sa kinauupuan kong booth sa pinakadulo at secluded corner ng coffee shop nayun, nakita kong pumasok ang dalawang babae at apat na lalaking naka black suit. Dalawa sa apat na lalaking yun ay kilala ko, kung hindi ako nagkakamali, nag-aaral sila sa Remmington University. Or bahagi lang din yun nang publicity nila.

Ang isang babae ay nakablue designer dress at furry shawl, matangkad at maputi na may maikling buhok. Sa unahan nya ay isa pang magandang babae. Nakasuot ito ng kulay pulang fitted dress na tinernuhan ng kulay pulang 4 inch stilletos na lalong nagpatangkad sa height nito. She's emitting an aura of confidence and sophistication na kinaiinggitan ng mga kababaihan sa lugar na yun.
Lahat ng tao sa loob ng coffee shop ay napapatigil upang titigan sila, even the staffs of the shop.

Natuon ang pansin nang babaeng nakapula sa booth na kinaroroonan ko. Agad akong tumayo pagkarating nila sa mesa at binigyan sila ng isang composed na ngiti.

"Kate Nagasaki?"tanong ko sa kanya. Binigyan nya naman ako ng ngiti bilang sagot.

Isa isa na silang nagsi-upo sa mga bakanteng upuan na nandun. Hindi ko maiwasang maintimidate sa kanila, lalo na kay Kate na nasa tapat ko.

Jacob whistled pagkatingin sa akin, "Diba kapatid ka ni-- ooohh. Interesting." tanong niya na hindi naituloy ang pagbanggit ng pangalan dahil sa masamang tingin na ibinigay ko sa kanya.

"Don't say bad words."I spat at him.

"So, may alam ka na makakatulong sa amin para mahanap ang kapatid ko..."putol ni Kate sa usapan namin.

Nabaling ang atensyon ko sa kanya.
"Yes. I have," walang kaabug-abog kong sagot.

"Where is she?"she asked instantly. Flickers of hope sparked in her cold onyx eyes. 

"I'll give you the address but in one condition," seryosong saad ko sa kanya.

This caught the attention of the other people who escorted her. Siguro sinama nya sila in case of emergency, knowing na kaya namang pangalagaan ni Kate ang sarili nya without their help. Certain protocol siguro.

"What? You want money? Name your price." Sagot nya sa akin.

Medyo nagulat ako sa sinabi nya. Gaano ba sila kayaman at confident siyang mababayaran nya kung sakaling manghingi man ako sa kanya ng pera? I guess, I have to test her to find it out.

I smirked at her eagerness and answered.
"2 million dollars." I stated. Kumpyansa akong mayayanig ko ang composure nya, pero mukhang mali ako nung nakita ko ang reaksiyon niya.

Ngumiti sya ng malapad at sumandal sa stool na kinauupuan nya.

"Deal. Leigh, where's my checkbook?"she replied with her usual composed demeanor.

Nakita ko sa peripheral vision ko ang paglaglag ng panga ni Jacob at nung nakasalamin sa tinuran ni Kate. Maski nga ako eh kung hindi ko lang napigilan, I'm sure nasa lapag na ang panga ko ngayon.

Bigla akong napatawa ng malakas na ikinagulat ng ilan sa kanila at ng mga karatig table.
So, the Nagasaki's are richer than the president. What an amazing fact.

"Why is she laughing?"bulong nang nag-ngangalang Leigh sa mga katabi nito.

"Maybe she's just happy because she will receive 2 million dollars. Man, that is so fvcking big! You can feed 5 villages with that money," namamanghang sagot ni Jacob.