i don't care ☯ adrinette

eighteen

[düzenlendi. ben gözlerimi çıkartmak istiyorum.]

"Adrien!"

Genç kızın zihnine, seslendiği arkadaşının durmasıyla birlikte umut tohumları atılmıştı.

"Ne var, Marinette?"

Adrien sevdiği kızın yüzüne bakmak istemiyordu. Göz temasında kaçıyordu. Çünkü, onun okyanus mavisi gözlerine bakarsa affederdi. Onun gözleri, gerçekleri söylemese bile gözlerine inanırdı. Hep boğulduğu yere inanıyordu.

"Adrien ben özür dilerim. Sana karşı çıkışlarım çok yanlıştı. Yazdığım mesajları da yanlış anladın."

"O mesajları nasıl yanlış anlamış olabilirim ki Marinette. Bana bipolar dedin. Ölmüşlerime hakaret ettin ve ailede tanıdığım ve ölen tek kişinin annem olduğunu bildiğin halde."

"Adrien gerçekten, özür dilerim. Öncesinde attığım mesajları görmedin. Sana bipolar dedim ama benim yüzümden olduğunu söyledim. Ölmüşlerine sövdüm ve bu tamamen yanlıştı ama kendime de sövüyordum. İçtenlikle senden özür diliyorum."

Genç adam ne yapacağını şaşırmıştı. Mesafe koymak istiyordu ama çoktan gözlerinde boğulmuştu. İstediği mesafe artık yoktu.

"A-Affediyorum seni."

Genç kızın gözlerinin içindeki sevinci gördü. Görmesiyle, kör olması aynı anda gerçekleşmişti. Genç kız sevinçle arkadaşının üzerine atlamıştı ve onun görüş alanını kapatmıştı. Genç adam boğuk bir sesle konuştu.

"Mari ya üzerimden kalkarsın ya da ben boğularak ölürüm."

"Özür dilerim, özür dilerim."

Genç adam kıpkırmızı olmuştu. Mutluydu da, sevdiğini söylemişti zaten. Yükü omuzlarından kalkmış, hafiflemiş hissediyordu. Gerektiğinden erken affetmişti, içten içe kendine kızsa da karşı koyamıyordu kıza. Elinde değildi.

"Adrien son bir şey söyleyeceğim."

"Söyle Marinette."

"Hani beni sevdiğini söylemiştin ya."

"Evet."

Genç kız gülümsedi. Artık içinde şüphe yoktu. Emindi ama bir yandan da değildi. İçten içe Luka ve Cat Noir'i düşünüyordu. Ama korkmadı hislerinden, söyledi.

"Ben de senden hoşlanıyorum, Adrien. Belki aşk değil ama, hoşlanıyorum senden."

𝓵𝓪𝓿𝓮𝓪𝓾