Lab Partner//taekook

15

daha hızlı bölüm gelmesi için tek istediğim az da olsa oy ve yorum, lütfen beni yalnız hissettirmeyin😌

bu bölümü çokça seveceğinizi düşünüyorum, çünkü ben çok sevdim😋

teşekkür ederim şimdiden❤️

iyi okumalar~

__________________________________

jeongguk:
kapıyı aç
donuyorum

siktir, kaç dakikadır telefonla bakıştığımı bilmiyordum bile. üstümdeki yorganı bir kenara fırlattıktan hemen sonra aynaya bile bakamadan aşağıya koşturdum.

jeongguk cidden donmuş olmalıydı.

neden birden bire bu kadar heyecan yaptığımı bilmiyordum. kahretsin, ona homo olduğumu bizzat kendim söylemem beni aşırı germişti oysa zaten bunu bildiğini biliyordum.

yani, biliyordu işte. çoktan biliyor olmalıydı yoksa bütün bunların ne anlamı olurdu ki?

soğuk hava ince pijamalarımın arasından vücuduma temas ettiğinde titrememe engel olamadım, şimdiyse pişmandım. bu soğukta hangi akılla buraya kadar gelmişti ki?

heyecanımın ve gerginliğimin tam aksine kapıyı inanılmaz bir hızla açmıştım. karşımda ellerini montunun cebine sokmuş, kızarmış burnu ve elmacık kemikleriyle bana kaküllerinin arasından bakarken inanılmaz görünüyordu. kalbim aniden hızlandı, sanırım buna çarpıntı deniyordu

hiçbir şey diyemedim, ne bir hoşgeldin ne de bir merhaba. kolundan yakaladığım gibi içeri çektim onu, bembeyaz tenini kızarıklıklar kaplıyorken pişmanlık bütün vücudumu sarıyordu ve ben utanıyordum. hemen arkasından kapıyı sertçe kapattıktan sonra onu kendimle birlikte odama sürükledim. odam sıcaktı, çoktan ısıtmıştım orayı

"hoşgeldin bile demeyeceksin anladım fakat sence de konuşmamız gerekmiyor mu artık taehyung?"

üstündeki buz tutmuş montu endişeli hareketlerimle çıkarmaya çalışırken gözümün içine bakmaya çalıştığını anlayabiliyordum. bir bakış yakalamak istiyordu fakat o bakışı vermeye utanıyordum. tanrı aşkına, gaza gelip "ben homoseksüelim" derken aklımdan ne geçiyordu? şimdi ne olacaktı?
beni aşağılamaya gelmiş olamazdı herhalde, dün gece onun bambaşka bir yüzünü görmüştüm çünkü.

"taehyung sakin ol, merak etme henüz donmadım hatta şu an gayet de ısınıyorum"

"hyunga noldu? neden artık hyung demiyorsun?"

sitemli çıkan sesimle sormuştum fakat yalnızca gerginlikten saçmalıyordum. bana nasıl hitap ettiği umrumda değildi, ona başta gıcık olduğum için böyle seslenmesini istemiştim sadece.

montu bir kenara astıktan sonra onu peteğin yanındaki kitap okuma köşeme, puflara çekmiştim. ısındığından emin olmak istiyordum bu yüzden hala endişeli bir yüz ifadesine sahip olduğumun farkındaydım. gözüm bütün vücudunda dolaşıyordu şimdi. giydiği koyu gri bol eşofman altı (adı üstünde bol olmasına rağmen) gözlerimi bir türlü alamadığım uyluklarını bir güzel sarmıştı. üstündeki sarımsı salaş tişört gülme isteğimi kabartırken neden donduğunu daha iyi anlayabiliyordum.