Lisa P.O.V
Its been 15 minutes na naglalakad ako. And Im pushing my bike kaya mas nakakapagod. Gastos nanaman sa kadena. Hindi kasi ako binibigyan ni mama ng pera. Sapat na daw na nainirahan ako sa bahay niya. Yup masakit dinggin pero kakayanin. Kaya nga ako nag duduble kayod para sa kinabukasan ko.
Ff nasa bahay na ako at pinarada ko yung bike.
Pak*
Isang malakas na sampal ang bumungad sa pagpasok ko.
My mom slapped my face.
Masakit pero I stand still.
"San ka galing?" Tanong ni mama
"Galing po ako sa trabaho." Nakayukong sagot ko.
"Trabaho sobrang gabi na!" Galit pa na sigaw niya sa akim.
"Naputol po yung- " Sasabihin ko sana yung dahilan pero pinutol niya.
"Bullshit!Those fucking reason again. Pano yung mga trabaho mo sa bahay ha!." Galit na sabi ni mama sa akin.
But nagulat siya nung makita niyang di na ako umiiyak.
She loves watching me crying,she love watching me hurting. But for now di na ako tinatablan ng sakit kasi manhid na ang puso ko.
"Bakit di ka na umiiyak ha?!Antigas mo na a." Mas nagalit pa siya nung nakita niyang nakayuko lang ako at di nagsasalita hanggang sa naramdaman ko nalang na may tumama sa ulo ko,may bumaon,pag tingin ko yung walis tambo. Ramdam ko yung alambre na tumama sa ulo ko. Masakit peri kakayanin.
"Sorry ma." Sabi ko and may naramdaman akong tumutulo sa ulo ko kaya hinawakan ko and I saw blood. Nanghihina ako hanggang sa di na kayanin ng katawan ko.
Yung pagod sa paglalakad, pagod sa kakaintindi, pagod sa kakaexplain na di naman pinapakinggan, at pagod na mabuhay. Pero okay lanv kakayanin. Hanggang sa di ko na namalayan ang nangyari at nablanko na ang paningin ko.
BINABASA MO ANG
Until When?
FanfictionHanggang kailan ko pagsisihan ang di ko naman kasalanan? Hanggang kailan ko dadanasin ang isang bagay na wala naman sa aking kagustuhan? Hanggang kailan? Pag pagod na ba ang pusong umiintidi sa lahat ng bagay.
