Arranged Marriage

Chapter Seven

I woke up late. Pero nang mapatingin ako sa aking tabi ay nandoon pa rin ang asawa ko. Kinuha ko ang cellphone ko para kontakin si Charmaine.

(Hello, Irvin.)

"What time have you sent, Demi?"

(12:30 midnight. Why?)

"Prepare for breakfast."

(It's already lunch, Master.)

Natigilan ako at napatingin sa bed side table. Nasobrahan ata ako sa pag-iinom kagabi. Natuwa lang ako na nakarating sa kasal ko ang aking mga kaibigan at mga pinsan na matagal kong hindi nakasama dahil may sari-sarili na kaming inaasikaso.

"Did the visitors already left?"

(Yes. Are you coming out for lunch?)

"Yeah."

Pinatay ko ang tawag at tumayo na. Dumiretso ako sa bathroom at nagshower. Medyo masakit ang ulo ko. Kahit anong tagal ko sa bathroom, nasa kama pa rin at natutulog si Demi. Hindi ko na sya ginising pa at lumabas na ako ng kwarto. Naglakad ako patungo sa restaurant na nagprepare ng lunch namin.

"Good afternoon, Master." bati sa akin ng mga kasama ko to guard us.

"Good afternoon. Wala ba kayong hang-over? I think, I need hot soup." sabi ko kay Johan pero iba ang umimik at napakunot-noo ako nang makita ko kung sino 'yon.

"Hot crab and corn soup for you, dear cousin."

"What are you still doing here?" taka kong tanong at tinanggap ang inabot nya sa akin.

"I am still part of your team, right? So, I'm staying." sabi nya at naupo pa sa harapan ko kung saan dapat mauupo si Demi.

"Umalis ka dyan. Si Demi ang nakaupo dyan."

"She's not already here. Did you tire her?" bulong nya sa akin at mabilis ko syang binatukan.

"Tumahimik ka kung wala kang magandang sasabihin." banta ko sa kanya at nauna na akong kumain.

"You are so harsh on me---"

"Good morning."

Napatigil sa pagsasalita si Lukas at napatingin kami pareho kay Demi na hindi na halatang bagong gising dahil nakapagshower na rin na tulad ko.

"Good morning." sabay na bati namin ni Lukas at sinenyasan ko syang umalis sa harapan ko kaya naman lumipat sya sa kabilang side ko. "Take your sit and eat."

"Thank you." pagpapasalamat nya kay Yohan na tumulong sa kanya sa pag-upo.

Tahimik syang kumakain at hindi ko ba alam kung bakit dumaldal ng sobrang 'tong si Lukas.

"Did you sleep well, Princess?"

"Yes, I am."

"Did you enjoy last night?" tukoy ko sa paglalangoy nila ng kanyang kaibigan at ng dalwa pa niyang kapatid.

"Ooops. What did you two do last night?" biglang singit ni Lukas.

"It's not what you think, I'm with my besties and siblings last night. Yeah, I've enjoyed it. Thank you." pagpapasalamat nya sa akin and with that gestures parang tumaba ang puso ko.

"I always heard you saying thank yous, why?" tanong ni Lukas.

"Why I wouldn't? My parents taught me to always says thank you when someone do good things on you and says sorry when you did bad things." wala lang na paliwanag ng Prinsesa. "Haven't you teach by your parents about that?" balik namang tanong ni Demi kay Lukas na ikinangisi ko.