Virgin River

a little 'Hope'

Het telefoonnummer van Joey heeft hope ooit opgeslagen en dat is haar redding geweest dat ze naar LA durfde. Hope heeft geboekt bij en hostel, wat in LA het goedkoopst was en qua afstand niet te veel bij het huis van Joey vandaan. Hope heeft op de avond dat ze aankwam in LA Joey opgebeld en gevraagd of ze haar bezoek stil wilde houden voor Mel. Hope heeft ontbeten en hoeft gelukkig niet te veel moed bij elkaar te rapen om Mel's kant op te komen. Ze stapt uit de taxi, want voor Dok was het al een hele stap om Hope in haar oude borrelhok naar LA te laten rijden, maar in de stad zelf moest Hope echt een taxi nemen, omdat hij wist dat ze dan elke tegenligger zou aanrijden en bij elk stoplicht door rood zou rijden. ''Van de vijf keer is dat maar vier keer bijna fout afgelopen'' Antwoordde Hope voor ze vertrok tegen Dok. ''Het had ook vier keer fout kunnen aflopen en als het niet aan mij had gelegen alle vijf keer'' Gaf Dok als weerwoord. Dok heeft Hope dan ook een aantal keer gebeld, maar heeft het antwoord of Hope goed was aangekomen van Jack gekregen, omdat ze wist dat hij niet tegen haar in zou gaan. 

Terwijl Hope uit de taxi stapt ziet ze Mel voorover hangen bij de motorkap van haar auto, die Hope maar al te goed voorkomt. Hope glimlacht bij het zien van Mel en probeert gewoon als zich zelf 'met de deur in huis te vallen', zoals Mel Hope kent. ''Dat zou een mooi klusje voor Jack geweest zijn'' Valt Hope met meer dan 'de deur in huis' binnen. Terwijl Mel zich stomverbaasd omdraait, bijna haar hoofd stoot tegen de motorkap, valt haar mond open. ''HOPE?!'' Reageert Mel met knipperende ogen, alsof ze haar beeld nog wat helderder moet krijgen. Hope loopt op Mel af en omhelst haar. ''O, Mel, wat heb ik je gemist! En niet alleen ik..'' Mel onderbreekt de zin van Hope. ''Hope, wat doe je hier, ben je hier alleen? Heeft Jack je gestuurd? Wat-'' Mel zucht en glimlacht verbaasd waardoor een frons in haar voorhoofd zichtbaar wordt. ''Jack heeft mij niet gestuurd, ik wilde je persoonlijk spreken en kijken hoe het leven is buiten Virgin River'' Lacht Hope. Mel knikt en neemt Hope mee naar binnen. ''Nou ehm, welkom, Joey ken je al'' Merkt Mel op. ''De thee staat al voor je klaar Hope'' glimlacht Joey. Mel versteend een tel. ''Wacht, wist jij dat Hope kwam?'' Kijkt Mel haar zus vragend aan. ''Hope en ik hebben elkaar via de telefoon gesproken ja,'' Antwoord Joey en zet de thee neer op de keukentafel. ''Ga zitten'' Merkt ze op en wijst naar de stoelen om de keukentafel heen. ''Ik wilde het niet te ingewikkeld voor je maken en gewoon kijken of je thuis was'' Hope pakt een theezakje voor zich zelf. Mel schraapt haar keel. ''Nou, ingewikkeld is het helemaal niet hoor, alleen dat je hier ineens voor de deur staat'' Mel zet haar lippen op elkaar en vouwt haar handen om haar mok heen. ''Je ziet er goed uit Mel, ik vind het fijn je weer te zien'' Hope legt een hand op Mel's pols. ''Ja, ik heb je gezelligheid zeker gemist Hope. Het gaat wel goed met me en Joey heeft mij goed opgevangen'' Een kleine glimlach verschijnt op het gezicht van Mel en ze kijkt een tel in de richting van haar zus. ''Als jullie je thee op hebben kan Mel misschien het park hier achter laten zien? Het is niet, zoals in Virgin River, maar je zal het niet snel nog eens zien'' Valt Joey tussen het gesprek in om hun zometeen alleen te laten. Bovendien weet ze van haar zus dat ze niet echt van een zittend gesprek houdt en zeker niet als het op een gesprek aankomt, zoals deze. 

Mel en Hope wandelen, zoals voorgesteld door Joey door het park. Mel begint gelijk met de vragen die haar het meeste dwarszit. ''Goed, Hope, waarom ben je hier echt? Er is toch niets met Jack?'' Vraagt Mel. Hope tuurt een beetje twijfelachtig voor zich uit. ''Wacht, nee, er is toch niet echt iets met Jack?'' Vraagt Mel nu serieus terwijl ze Hope dringend in de ogen aankijkt. ''Nee, niet op die manier..'' Hope's stem klinkt niet overtuigend genoeg voor Mel. ''Waarom ben je hier dan? Om mij terug te halen naar Virgin River?'' De klank in Mel's stem klinkt hoog en hulpeloos. ''Nou eigenlijk, ja, daar heb je wel gelijk in'' Bijt Hope op haar lip. Mel zucht. ''Hope, ik ken je nu een beetje en ik snap dat je mij graag terugziet, maar het is niet aan jou om te bepalen of ik terugkom. Ik kan geen praktijk met Dok runnen terwijl Jack een gezinnetje vormt met Charmaine'' Antwoord Mel. ''Ik weet dat het niet makkelijk is, maar Jack is een verloren beer geworden, nadat je bent vertrokken. Mel, ik ken Jack bijna nog beter dan hem zelf en hij is nog steeds verliefd op je, hij laat niet los en ik ook niet'' Een grinnik verlaat Mel's mond. ''Nee, dat heb ik door'' Antwoord ze. ''Jack wilt je niet dwingen om terug te komen Mel, maar hij hoopt echt op een toekomst tussen jullie en jullie zijn volwassen en tegelijkertijd verliefde pubers, maar jullie komen er wel uit en laat Charmaine maar aan mij over, die kan ik wel aan'' Gooit Hope de woorden eruit, die ze gezegd moest hebben. Mel lacht hoofdschuddend waarna haar blik betrekt. Mel stopt met lopen en staat stil terwijl ze zich naar Hope richt. ''Hope, ik wil heel graag terug, dat moet je weten en dat mag Jack ook weten, maar hij weet ook dat ik iets heb meegemaakt wat nog niet lang geleden is gebeurt, dat is de reden waarom ik naar Virgin River kwam en toen ik hoorde van Charmaine en de baby, dat is te veel voor me en ik moet voor mezelf bepalen of ik het wel aankan om terug te keren'' Hope kijkt Mel met een smekende blik aan, alsof een puppy op het punt staat om zijn baasje terug te smeken naar de veranda en thuis bij hem te blijven. ''Dus je gaat overmorgen niet met mij terug naar Virgin River? Je mag met me meerijden'' Probeert Hope een poging. ''Nee en ik denk ook niet dat het zo verstandig is als ik bij jou in de auto stap'' Lacht Mel bescheiden. ''Oohh..'' Zucht Hope overdreven, zoals ze eigenlijk altijd doet. ''Hope, ik waardeer je komst, maar waardeer ook alsjeblieft de tijd die ik nodig heb'' Kijkt Mel bemoedigend naar Hope. ''Dus dat betekend wel dat je terugkomt?'' Mel zucht en wandelt weer verder met Hope aan haar zij. ''Soms zou ik willen dat je wat minder gedreven was'' Merkt Mel op. ''Denk er als je blieft over na Mel, we hebben je nodig in Virgin River'' Dit brengt Mel een beetje in verlegenheid. ''Dat is lief,'' Glimlacht ze dan ook. ''Ik zal erover nadenken'' Hope springt gelijk een gat in de lucht en kijkt gelijk enthousiast uit haar ogen wat bij Mel even haar zorgen doen laten vergeten.