CHAPTER 11 - THE OTHER SIDE

312 10 8
                                        

A smile is a 'curve'

that can set

everything

straight....

Katatapos ko lang magbreakfast so I decided na maglakad at magikot ikot sa loob ng malaking bahay... Ayokong tawaging 'mansyon' ang bahay nato kasi feeling ko pag ginawa ko yun, para ko naring pinuri ang may-ari ..

Speaking of the owner... Asan kaya siya ngayon? Haha heto na naman po ako...Always after that Ice King.. Ice king... I don't know if that's even right to call him that.. Kasi.. Ngumingiti naman siya.... And when he laughs?? .. You should hear him laugh... It's incredibly fun to hear his laughter.. Siguro kasi bihira lang ang ganung pagkakataon pagdating sa mokong na yun..

Para nga akong gago minsan eh... Napapangiti nalang ako kapag nakikita ko syang ngumiti kahit nakatulala lang siya kadalasan pag ginagawa yun o kaya tumawa habang pinapanood yung mga tinuturuan niyang mga bata from the locals habang nagaaral magsurfing..

As much as I don't want to... I'm beginning to like him from those crazy silly things he does.. When he smile, it makes a big difference.. It made me think like.. 'Hey, this mokong is human too'.

Napailing ako..what am I saying.. Haha I think I should go outside. I need some fresh air. Baka sakaling ilipad ng hangin tong kalokohang naiisip ko.. I can't like him... I can't..

Pababa na sana ako nang may pamilyar na tunog akong narinig... I looked up the stairs....

[ PIANO PLAYING....]

Hindi ko nalang namalayan ang sarili ko na paakyat na ng hagdan.. Making my way through the attic. Sigurado ako, eto rin yung narinig ko noon. Titignan ko lang. Sisilipin ko lang.

This is my BIG problem. I get curious...,always. And I always end doing crazy stupid things that leads me to trouble. Gaya nalang ngayon. Disorder yata ito.. Should I consult a doctor?

Lahat ng pagdadalawang isip ko ay lumipad na palabas ng ulo ko nang makarating na ko sa attic... There's no room for second thoughts, especially now that I'm only a few steps away from that barely closed door. Bahagyang nakaawang yung pinto kaya mas malakas kong naririnig ngayon yung tugtog galing sa piano..

That song.. Its something I never heard before. Ibang iba sa narinig ko nung una..

The melody was slow ,catchy.....and sad.. I can hear it clearly from where I am standing right now. Pain, sorrow, and sadness. Parang pinipiga o pinupunit and puso ko. This song.. How can a song,..a melody,...affect me this much.

Tama , eto yung kantang gugustuhin kong pakinggan sa araw ng kamatayan ko. A song of sorrow, pain, love and happiness in one. Yung kanta na magpapa-alala sakin na naranasan ko ring mawalan, masaktan, lumaban,magmahal, mahalin at tanggapin lahat. And by that, I will leave at peace dahil naranasan ko na ang lahat.

I lifted one foot on the carpeted floor..

One step......

"Never put your nosy nose around the attic.." Naalala ko ang mga sinabi sakin ni Chase nung una pa lang. Its like an echo in my head.

I'm just going to check.. Saglit lang.

Two steps away.....

Teka..nangyare na to dati. Déjà vu . Pero wala na akong pakialam. The piano went on .. And i thought; This is my song...

I know I shouldnt be here , but.. I cant.. I cant fight the urge not to look and see for myself...Humakbang pa ko ng isa. Anlaki talaga ng problema ko. Masyado akong usyusera.. Bahala na..

Three steps away...

And as I closed my eyes..,I lifted my right hand and reach for the door. Konti nalang..saglit lang...

"Hey!....I was looking for you all over.. Nandito ka lang pala..." I felt a hand land on my shoulder.. At paglingon ko..,

"I- Ivo?? "

Hands in pocket..,he pulled his lopsided smile. "Miss me? *laughs*"

" Anong...ginagawa mo dito??! " I still can't believe my eyes. Ivo Montañez!! In this freaking island! Bigla akong tinubuan ng pag-asa sa katawan!

" Uhh..looking for you? .." He said while giving his perfect 10 smile! Hahayy shemayss! No wonder, humaling na humaling si Cassidy sa kanya.

At sa sobra siguro akong naexcite, hindi ko napigilang wag syang yakapin.. Lord! Ambaet nyo sakin! .. Hindi nako mabo-bore sa islang to.. At kung swertehin, baka matulungan ako ni Ivo na makaalis na dto.!

Humiwalay lang ako nung mahalata ko na parang natigilan si Ivo sa ginawa ko.. Kasi eh... Nagmuka tuloy akong haliparot.. Di nag-iisip!


" Anyway..naghiwa- hiwalay kami nila Sung at Rover para hanapin ka.. Let's go? " Ivo grab my shoulder and led me to the stairs ..But before he did that, I noticed something wrong when he threw a glance at the barely closed door.


"But... I....did you hear that? .. I just want to..."

" Hear what? .. Dang! I'm starving.. Tara..let's talk through lunch.. And tell us why you end up here with our beloved Chase. "


And before I could say another protest..he's already leading me down the stairs...


100 Days With Her [ SLOW UPDATE ]Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon