Je t'aime, Milan

CHAPTER 13: Leave

Milan's POV

Two days after niya akong dinala sa grandma niya, hindi na naman ako nagparamdam sa kanya. At hindi lang din matapos ng dalawang araw na iyon. The following days, wala na talaga kaming communication sa isat isa.

Hindi ko na siya tini-text o tinatawagan. I didnt send even one emoji on him.

I even let kuya to make an alibi para maniwala siyang wala ako sa bahay kapag pumupunta siya, kahit na si kuya ay ayaw gawin iyon. Pero nagpumilit ako.

The very truth is... hindi ko alam kung bakit parang magkakakilala sila nina ate Lorice, and why he's there during her special days. At last time, grandma said that he's her grandson.

As far as I know, kuya Ford is her grandson too.

"Oy," napalingon ako, at napatingin kay kuya. "Ano ba kasing nangyari sa inyo at dinamay mo pa ako sa paggawa ng excuse para hindi ka niya makita? Nakakaawa na yung tao na nagpupunta rito araw-araw--"

"Kuya... hindi kami pwede." iyon lamang ang naisip kong sabihin sa kuya kong grabe magsalita.

Iniisip ko pa rin yung bagay na iyon e. At mali talaga iyon. Hindi talaga kami pwede! Kahit na gusto ko pa siya.

"Milan, may problema ba kayo? LQ? Cool off? Ano?" tanong ni kuya.

"Kuya, walang kami!"

"E, bakit ayaw mo siyang makita? Kung hindi pa kayo, diba nililigawan ka niya?" sabi nito.

Napabuntong hininga na lamang ako, at hindi na nagsalita.

"Kausapin mo siya..." sabi nito.

"Paano ko naman siya makakausap, ayokong ako ang maunang mag text o tumawag. Isa pa, wala siya rito--"

Agad na pinutol ni kuya ang pagsasalita ko. "Nandoon siya sa labas ng condominium." sabi niya at kaagad nang umalis.

Nandoon siya?

Hindi ako agad na nakatayo. Tiningnan ko muna si Jet'aime, at kinausap.

"Ano, kakausapin ko ba siya? Mag meow ka lang kapag gusto mong kausapin ko siya--"

"Meow..."

Pareho lang kayo ni kuya e. Sige na nga... Kakausapin ko na lang siya.

Lumabas ako ng kwarto at dali daling umalis ng unit. At nang makarating ako sa labas mismo ng condominium ay nakita ko nga si Freed doon, nakayuko, nakatayo at tila ba kanina pa naghihintay.

Nilapitan ko siya, "Freed..."

Nang sinabi ko iyon ay napalingon siya at napatingin sa akin. He didnt say a word, at tinatigan lang niya ako.

"It's been long time..." sabi niya, at ngumiti sa akin. Hindi ako nakapagsalita dahil doon.

Umayos siya sa pagkakatayo at bahagya niya akong nilapitan, dahilan ng pag atras ko. Dahil, naalala ko na naman na magkapatid sila ni kuya Ford.

"Bakit hindi ka na nagpaparamdam? I even cant find you at the school anymore. Everytime nandoon ako, wala ka." he said.

I bite my lip, at napayuko. Then, I just feel that he touched my face, kaya napatingin ako sa kanya. "What's the problem, Milan?" tanong niya.

Hindi pa rin ako makaoagsalita. Hindi ko kayang sabihin e.

"Milan, I miss you--"

"Hindi na natin gagawin ang lahat ng iyon ulit, Freed." sabi ko.

Hindi ko alam kung bakit ko nasabi ang bagay na iyon, but it's okay, I guess. Dahil dito rin naman mauuwi ang pag uusap na ito.

"Why? Ano ba kasing problema?" tanong niya.