{A Instagram Story}

~Deel 11~

'Maar Nien..' zeg ik onzeker 'wat is er Niels' vraagt ze 'zou je met....

{Nina POV}

'Zou je met Ian 1x willen bellen, hij maakt me echt helemaal gek elke dag sinds ie weet dat we familie zijn' zegt Niels snel, mijn mond valt open. 'Ik.. ik weet niet, ik mis hem maar ik kan t nu gewoon nog niet..' zeg ik een beetje gebroken, Niels en Thijs knikken begrijpend. 'als je wilt bellen doen we t anders met zn 3e, ik bedoel we zijn nu wel familie' zegt Thijs, hij heeft een punt. Ik knik en trek ze in een groepsknuffel. Mijn telefoon trilt, ik kijk en zie appjes van Ian:

Ian🥀🖤:  Nien.. ik wil met je praten
Ian🥀🖤: Nina ik zie dat je dit leest
Ian🥀🖤: Nina blijf online ik wil praten
U: Ian stop, laat me gewoon even met rust...
Ian🥀🖤: ik kan je niet vergeten... ik kan je niet loslaten... ik
U: best morgen 12:30 bij mij, dan krijg je 1 kans om alles uit te leggen
Ian🥀🖤: oke.. tot morgen❤
U: goodnight..
Einde gesprek
Ik zet m'n telefoon op stil en loop met Thijs en Niels naar boven, mijn vader, Meike en Marieke zitten daar, wij schuiven aan en beginnen te eten. 'Dus hoe was het vandaag op school?' vraagt mijn vader. 'Uhh niet heel speciaal' zeggen Niels en ik tegelijk, we zitten in dezelfde klas. 'Kon wel beter' zegt Meike. 't zal eens wel goed gaan op die basisschool' zegt Thijs grinnikend, ik moet ook grinniken. Het is altijd wel t zelfde riedeltje, Meike zit in groep 8 dus het gaat altijd wel over de eindmusical. Ik zit in 3 havo, net als Niels, Thijs is bezig met z'n opleiding. 'Mag ik van tafel?' vraag ik als ik klaar ben met eten, mijn vader knikt en ik loop naar boven. Ik laat mezelf op bed vallen en kijk naar de muur, ugh Dr hangen foto's met m'n moeder, ik pak ze en leg ze in m'n kast, ik denk niet dat ik nog naar Ouderkerk aan de IJssel ga, ik ga er alleen heen voor m'n broertje z'n verjaardag en daar stopt t. Ik wil nu gewoon bij Ian eigenlijk in z'n armen liggen, ik pak m'n telefoon en app Ian

Ian🥀🖤

U: Ian, kan je facetimen?
Vrijwel meteen zie ik de 2 blauwe vinkjes
Ian🥀🖤: met jou altijd ;)
Ik druk op het cameraatje en ik zie meteen Ian zn hoofd, ik glimlach. 'Hey' zeg ik vrij verlegen. 'heyy' zegt Ian, 'Ian, t spijt me in had nooit zo uit moeten vallen in t park' zeg ik, ik wil verder praten maar word onderbroken door Ian 'Nien, je hoeft je niet te verontschuldigen, ik geef om je en zal altijd op je wachten tot jij er klaar voor bent.' ik krijg een glimlach op m'n gezicht als ie dit zegt, ' Ian?' zeg ik voorzichtig 'Wa is Dr Nien?' zegt hij. 'Zou je vannacht bij mij willen slapen' vraag ik glimlachend. 'Ik ben al onderweg' ik zie hem naar buiten lopen, hij loopt naar het station en hij stapt in de trein, ik ben ondertussen op m'n bed gaan liggen. Het irritante is dat we zo ver van elkaar wonen. 'Nina?' hoor in ineens. 'huh wat?' ik hoor hem lachen 'ik ben er bijna kan je naar het station komen? Ik weet de weg in Nijmegen niet' oh ja hij is hier nog nooit geweest, ik knik en loop naar buiten, ik woon een kleine 10 minuten van het station dus ik ren erheen. Als ik daar aankom komt er een trein aan, als ik de deuren open zie gaan stapt er een lange blond- harige  jongen uit, met blauwe ogen. Ik ren op m af en spring in z'n armen. 'heyy leukerd' hoor ik Ian zeggen, 'hoi knapperd' zeg ik, Ian kijkt naar mijn lippen en ik kijk naar de zijne, ik druk mijn lippen kort op die van hem, damn ik heb dit gemist. Als ik terug wil trekken houd Ian me tegen, ik grinnik 'Ian, we zijn niet alleen' zeg ik. Ik zie hem zielig kijken, 'ik hoop dat je nog wil slapen vannacht' zeg ik en Ian haalt z'n schouders op. Raar joch, ik pak Ian z'n hand en loop richting m'n huis.