Witch Hunters Academy

Chapter 2: Special Skills

Hi po! Ito na po ang next chap ng imagination ko.

***

Jenny's POV

Dito na natulog si Jennifer dahil sinabi ko sa kanya at mukhang naexcite pa. Naalala ko tuloy yung sinabi ko sa kanya. Hindi ko sinasadyang gawin yun sa kanya. Bigla nalang kasi akong makakabitiw ng ganoong mga salita tuwing nagagalit ako. Buti nalang at na control ko 'yun malapit pa naman kami sa stairs (two storey po kasi ang private cafeteria), speaking of stairs.. naalala ko tuloy yung nangyari dati.. Pero.. kinalimutan ko na yun.

Dito natulog sa kwarto ko si Jennifer. Malaki naman ito at pati na rin ang kama ko. Nagpumilit kasi na dito daw siya matutulog sa kwarto ko, ayaw niya sa guest room dahil may bad experience dun. Paano ba naman eh ginamitan ko siya ng .. isang kind ng special skill ko para takutin ko siya at ayun effective. Oo, kakaiba ako, I can do everything I want. I have the special skills to do what I want kaya nga natatakot ako para kay Jennifer dahil dito siya natulog sa kwarto ko at may mga something weird akong ginawa dito for privacy or secret purposes.

"Wow! This is awesome!"

Wait sino yun.. What the!!

"Sh*t don't touch that!" Sabay freeze dun sa closet ko. Eh kasi if hindi ako ang hahawak dun eh tiyak mamatay ka dahil may lalabas na isang small sword at sasaksakin kunf sinumang may balak hawakan ang closet ko. Kaya dali-dali kong ifreeze yun ng sa ganoon ay hindi siya masaksak kaya hinatak ko siya palayo doon gamit ang isa ko pang SS (Special Skill) ang macontrol ang hangin.

"Don't do that again! Muntik ka ng mamatay sa ginawa mo!" pagbabanta ko sa kanya.

"Sorry.. Ano bang meron dun?" tanong niya.

"You can't touch anything in my room. Except the door , windows, appliances na meron dito, the floor & wall , couch and bed. You can touch those things I've mention pero hindi-hindi mo pwedeng gawin yun sa ibang bagay na hindi ko namention. Mas mabuti na sigurong magpaalam ka kung anong gusto mong gawin o hawakan dito sa room ng sa ganun ay maging aware ka at makaiwas sa disgrasya." inunahan ko na siya at tiyak na magtatanong pa yun kung di ko pa yun sasabihin.

"Okay Jen. Thank you nga pala sa paginform mo kung hindi mo yun ginawa tiyak hindi na ako mabubuhay pa"

"Its my responsibility cause your in my place and your my friend. I dont want to loss someone important for me. So mag-ayos ka na at diba sabi mo ikaw magluluto? Magluto ka na at baka masiraan pa tayo ng bait ngayon dahil wala pa tayong kain at may something pa akong sasabihin sa'yo kaya maghanda ka" sabay smirk ko sa kanya.

Mukhang nainis siya sa smirk ko. "Aahh oo nga pala noh! Tsaka huwag kang magsmirk, nakakakilabot" mukhang natakot siya dun sa smirk ko. Ang cute naman pala niya kapag natatakot.

"I know what you're saying in your mind" sabi niya kaya pati ako kinilabutan sa kanya.

'So.. maybe you're like me?' sabi ko using my inner voice.

(A/N: Tantei High FanFic po)

'What the? I can hear your voice in my mind.. thats weird. ' sabi niya.

'Coz we're talking using our inner voice' sagot ko sa kanya.

'Maybe, we need to talk to your stepdad later. To ask him about about this'

'Ya~ that's what I'm thinking too. Maybe dad knows everything and he is also different... like us. I know that you're surprised about what you've discovered. That's good. Just finish your work first and after we eat, lets talk about this one ... with dad...'

'Okay'

Minabuti ko ng isarado ang isip ko. She's also like me. That's good.. may katulad na ako. Uhhm.. tawagan ko kaya si dad. Wala naman akong contact number niya. Paano kaya kung tawagan ko siya using my inner voice. Pero baka hindi ito makaabot. Tulad nga dun sa nabasa kong story yung Tantei High.. May limit daw ng range yung inner voice ng isang tao. Pero depende rin daw kung may kakayahan ang isang tao na gamitin yun. Beyond his/her limited range. Try ko kaya.