Park, 03

chapter one hundred: ♛

Yona's

pinatay 'ko kaagad 'yung phone 'ko.. nasaan 'ba kasi si jimin? "uy yona! aalis nakami!" rinig 'kong sabi ni namjoon at seokjin. tumango ako.

"t-teka.. alam n'yo 'ba kung nasaan si jimin?" umiling sila, "sige na, baka maiwan kapa ng eroplano.. boarding nakayo." sabi naman ni yoongi.

"ingat yona!" ngumiti ako ng pilit kahit na malungkot ako dahil wala si jimin.

konti lang ang tao rito sa airport dahil kaka-alis lang nung naunang airplane.

kinuha 'ko ang bag 'ko.. "jimin nasaan ka na 'ba?" bulong 'ko sa sarili 'ko, tinignan 'ko ang paligid at kahit isang anino ni jimin hindi 'ko nakita.

I sighed.. Tinignan 'ko ang nasa likuran 'ko nag babakasakaling hahabol pa si Jimin pero hindi 'ko s'ya nakita.. Guess.. I'm going now..

Hindi 'ko alam pero feeling 'ko may humahatak sa'kin at bumubulong na wag nalang ako umalis.

Mas lalong kumunot ang noo 'ko ng may makita akong teen ager na naka-upo at umiiyak. Nilapitan 'ko s'ya at inabutan ng tubig. "Miss?" tanong 'ko ini-angat n'ya naman ang ulo n'ya.

"May problema 'ba?" tanong 'ko.. "m-meron.." i looked at her waiting for a answer..

"n-nawala 'ko 'yung ticket 'ko p-papuntang new york and.. ohmygod.." inabot 'ko na kaagad sakanya 'yung ticket. "go, on." ngumiti ako sakanya.

"ohmygod thankyou so much!" niyakap nya'ko ng mahigpit. "have fun in new york." i smiled.

kaagad na s'yang umalis.. napa-upo naman ako sa isang upuan.. kusa nang tumulo ang luha 'ko.
asan na 'ba kasi si jimin? bakit hindi 'ko s'ya mahanap? natatakot ako, oo.. paano kapag.. :(

tinakpan 'ko ang mukha 'ko at umiyak na ng tuluyan.. bahala na kung anong mangyayari..

"Hon, why are you crying?" napa-angat ang tingin 'ko sa isang lalaking nakangiti sa'kin.

"Jimin.." tumayo ako at niyakap s'ya ng mahigpit.. "honey, don't cry.." he whisphered..

pumikit ako at mas lalo s'yang niyakap ng mahigpit.. "c'mon, don't cry, hon. i have a surprise for you.." kumunot naman 'yung noo 'ko.

He wipped my tears using his small hands, he offered his hands on me. I smiled and interwined  my hands on his. Lahat ng taong nadadaanan 'ko nakangiti sa'kin.. I wonder why.. Anong meron?

Nag-stop kami ni Jimin sa gitna ng airport.. Nagulat ako ng bigla s'yang kumuha ng mic at tumayo sa isang upuan.. "Jimin, bumaba kad'yan!"

Ngumiti s'ya sa'kin.. Pinalibutan kami ng mga tao.. "Jimin, bumaba kad'yan!" singhal 'ko..

"Yona.. I wanna thank you for completing my life.. And thank you for fixing my heart that was broken.. You're the best.. The best gift.. I didn't know that you'll change the old Jimin.. To a new Park Jimin.." my eyes are getting teary..

"Hindi 'ko alam.. Hindi 'ko na alam.. Hindi 'ko nga 'rin alam paano ako na-inlove sa'yo.. Yona 'yung ngiti mo.. Wait-- sino 'ba ang hindi ma-iinlove sa babaeng katulad mo, Yona Bae?"

"Yona.. binago mo ang isang cold na jimin.. binago mo'ko.. simula ng dumating ka.. nawala lahat ng masasamang bagay na gusto 'kong subukan.. Yona, mahal na mahal kita.."

Nag-lakad s'ya papunta sa'kin.. "Yona, let's break-up.. I don't want you to be my girlfriend.."

"Starting from now on.. You're not my girlfriend anymore.. Starting today.. I wan't you.."

"I wan't you to be my Mrs. Park.." he dropped the mic and kneeled infront of me.. Everyone started to say "say yes yona!" they kept chanting it..

"will you stay with me.. forever..?" his eyes is full of hope, love and happiness.. i smiled..

"Yes." i said making everyone clap, jimin hugged me tight and kissed me.. "Congrats!" everyone said.. Jimin hold my hands tight.. "I love you.."

"I love you too, Mrs. Park.."

—

okay, i'm sorry alright? Alam 'kong lame! i'm sorry! i'm not a sweet person kasi kaya.. Yeah, i don't know to write.. Sweet stuffs.. Sorry.

—