Until You

Eight

Unicode

"Jen...Jennie ထတော့"

"Omma ကလည်း 5 မိနစ်ပဲလေ"

ကိုယ့်​ကို သူ့ Omma လို့ထင်ပြီး လက်ငါးချောင်း ထောင်ပြကာ ပြန်အိပ်သွားသော Jennie အားကြည့်ပြီး Lisa အသည်းယားမိသည်။ အသည်းယားပေမဲ့လည်း ဒီအသေးလေးကို အခုနှိုးရမယ်။ ဘယ်နှယ့် ညနေကြီး အိပ်နေတာ...။

"Jennie.... Kim Jennie ထတော့နော် မဟုတ်ရင် ကိုယ့်အဆိုးမဆိုနဲ့"

ခဏ Omma ကဘယ်တုန်းက သူ့ကိုယ်သူ"ကိုယ်"နဲ့ပြောလို့လည်း အခု Nini အိပ်ရာပေါ်မှာ ရောက်နေတာ ဘယ်သူလဲ။

"ဒုန်း.....အ"

Nini အလန့်တကြားနဲ့ ထိုသူကို ကုတင်ပေါ်မှ ကန်ချသည်။

"Yar Kim Jennie.... မင်းဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ ငါ့ခါးနာသွားပြီ"

အသံကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ကြားဖူးနေလို့ စောင်ကို လှန်ကြည့်တော့ ကုတင်အောက်မှာ ​ရှိနေတဲ့ လူကြီး...။Nini သွားလေးဖြီးပြီး

"ဟီး.....Nini က လူကြီးမှန်း မသိလို့ပေါ့"

"အခုရော သိပြီလား ဟင်.....မင်းကြောင့် ငါ့ခါးနာသွားပြီ မင်းဟာလေ လုပ်လိုက်ရင် အမြဲတမ်း ရှေ့မကြည့် နောက်မကြည့်နဲ့..."

လာအော်နေသော လူကြီးကို ကြည့်ပြီး Nini ဝမ်းနည်းလာသည်။ဒီလောက် ရှင်းပြနေတာတောင် လာအော်နေသေးတယ်...။ သည်းမခံနိုင်တဲ့ အဆုံး

"အီး....Nini ပြောတာပဲ....အီး...လူကြီးမှန်း မသိလို့ပါဆို...အားနေ လူကို လာအော်နေတယ်...အီး..."

ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အခြေအနေကြောင့် Lisa ခဏမှင်သက်နေတယ်...။အခုက ဘာလည်း ကိုယ်ကခံရတဲ့သူလေ ငိုတော့ သူတဲ့လား...။နည်းနည်း လွဲနေသလိုပဲ...Lalisa ရေ မင်းလည်း မကြာခင် ကလေးထိန်း ဖြစ်တော့မှာပဲ...။

"ကလေး ကိုယ်မှားတာနော် ကိုယ်မသိဘဲ နောက်ဆို မအော်တော့ဘူးနော် မငိုနဲ့တော့ ဟုတ်ပြီလား ကိုယ်ရေခဲမုန့်ဝယ်ကျွေးမယ်လေ"

ခါးနာနေတာကို အသာထားပြီး ကုတင်ပေါ်က အနှီကလေးမကို  သွားချော့လိုက်သည်...။မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ကို သူ့အမက ပြန်လုပ်မှာ သိကြားမင်းတောင် ဆင်းကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...။