Η Emma είναι ένα 13χρονο κορίτσι το οποίο ζει μόνο του εδώ και δώδεκα χρόνια, δεν έχει οικογένεια μα ούτε και φίλους. Στα 13 την αναγκάζουν να φοιτήσει στο Hogwarts. Εκεί κάνει φίλους και ανακαλύπτει ότι έχει οικογένεια. Κάνει φυσικά και πολλούς εχθ...
-Ωραία τον καθηγητή Snape. Θέλω να σκεφτείς την γιαγιά σου τα ρούχα της πάνω στον καθηγητή Snape. Το σκέφτηκες; Ωραία μόλις ανοίξω την ντουλάπα θέλω να πεις το ξόρκι και να σκεφτείς τον καθηγητή Snape με τα ρούχα της γιαγιάς σου.
Ο Lupin άνοιξε μια ντουλάπα και από μέσα της βγήκε ο καθηγητής Snape ο Neville τα έχασε μα κατάφερε να πει
-ΡΕΝΤΙΚΟΛΟ!! και το boggart/Snape έγινε έτσι :
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
Δεν άντεξα πολύ και έσκασα στα γέλια και όχι μόνο εγώ αλλά και πολλοί άλλοι σχεδόν όλοι.
Πολλά παιδιά ήρθαν αντιμέτωπα με το boggart όταν ήταν η σειρά του Χάρι ο Lupin μπήκε μπροστά και έγινε φεγγάρι. Μετά από κάποια λεπτά ήρθε η σειρά μου.
Το boggart άλλαξε πολλές μορφές όπως του άντρα που με κινηγουσε εκείνη την ημέρα που μπήκα στο Αζκαμπαν, φιδιού, παράφρονα και πολλά άλλα που εκτός από εμένα και τον Lupin δεν νομίζω να τα άλλα παιδιά να τα είδαν όλα και τότε σταθεροποιηθηκε σε ένα άτομο με έναν μαύρο μανδύα από πάνω. Όταν σηκώθηκε αυτό το άτομο είχε την μορφή μου και τα φιδισια μου μάτια. Δεν ήξερα τι να κάνω όμως προσπαθώ να μην δείχνω συναισθήματα γενικά ιδιαίτερα στους εχθρούς μου.
Έκλεισα τα μάτια μου τα άνοιξα και πιστεύω ξέρετε πως ήταν φιδισια. Το boggart με την μορφή μου έπεσε κάτω όχι νεκρό ευτυχώς όμως είχα τον έλεγχο του. Με την σκέψη μου το διέταξα να σηκωθεί δεν το έκανε αμέσως όμως το έκανε τότε είπα "ΡΕΝΤΙΚΟΛΟ" και το boggart σωριαστικε κάτω με εμένα νεκρή. Ο θάνατος πρέπει να ήταν κάτι που θα με φοβιζε. Εμένα με φοβιζε ο άδικος θάνατος δηλαδή το να πεθάνω για κάτι που δεν αξίζει όμως ο θάνατος με λόγο με αιτία δεν με φοβιζε με χαροποιουσε. Όχι ότι χαιρόμουν να με βλέπω νεκρή όμως είχα σκεφτεί το ίδιο πράγμα που σκεφτικα όταν έσωσα τον Oliver πρώτα οι φίλοι και μετά εγώ.
Μετά από λίγο παρατήρησα πως όλοι με κοιτούσαν και άκουσα περίεργους ψιθύρους όπως του τύπου "θέλει να πεθάνει;" "φοβάται τον εαυτό της;" φυσικά κάνεις δεν είχε δει τα φιδισια ματιά του boggart.
