Enemy's Trap (4th Gen #1)

25(2)

A year later...

Cleo sighed as she watch the beautiful sunset in VisCA. It has been a year since she left. Since she was nowhere to be found. Wala na rin siyang  balita pa sa mga Benjamin o sa kahit na anong buhay niya noon.

She live today as a different person. The bratty Cleo dressed with expensive clothes vanished. She's living in a simple life yet still hiding.

Bakit nga ba siya nagtatago kung wala namang naghahanap sa kanya?

Napabuntong hininga siya at iniwaglit iyon sa isip ng makaramdam siya ng pait. Hindi na dapat niya iniisip ang bagay na iyon.

Her phone rang that disturbs her. It's Lisden. Of all the people from the past, Lisden is the only one who still have keep in touch with her. She changed her phone number so no one can locate her.

"Lisden, what is it?"

"I have some bad news." Agad na bungad nito.

"Wow, that's unusual."

Palagi kasi itong may good news iyon ay ang patungkol sa kontrata niya. Tutal hindi naman niya kayang bumalik roon para sa trabaho niya.
Hindi niya alam kung anong rason ang ginamit ni Lisden para pumayag ang mga ito na bayaran na lang ang kontrata na hindi niya tinupad. She's actually breaching the contract. But anyways, Lisden's good, she made it happen.

"Isa na lang sa sampung companya ang hindi pumayag na bayaran sila. They badly wants you to be there endorser."

Bad news nga.

"Ano? W-why? There's someone out there who's good than me. Si Coleen, she's a model too. She's fresh in the industry--"

"I tried already, Cleo. Pero ikaw talaga. Wala silang ibang kailangan kundi ikaw. And also your botique. Leria, your manager, like literal manager who manage all of your botique na tila siya pa yung may-ari, dahil ang may-ari ay hindi na mahagilap."

She sighed on what Lisden said. Ayaw niyang iasa sa iba ang trabaho lalo na at mabigat iyon but she have no choice or she choose it, for her selfish reasons. But Leria actually got the 75 percent income of her botique.

"Sino ba kasi ang may-ari ng company?"

Lisden sighed on the other line. Right there and then, alam na niyang hindi maganda ito.

"It's Cleixon Empire. The one Heixon Marcus Benjamin manage, who named the company after both of your names."

Nalaglag ang puso niya.

Nanatili siyang nakatitig sa kawalan at hindi niya namalayan na may nakalapit na sa kanya.

"Ang lalim ng iniisip mo. Nahuhulog ako."

Napalingon siya sa kanyang gilid at nakita niya doon si Jeimx. Isa ito sa malapit sa kanya maliban sa pamilyang tinutuluyan niya.

"Tsk. Hindi mo ako mau-uto."

"Hindi naman kita inu-uto, eh. Kami nga itong inu-uto mo?"

Napalingon siya dito ng nakakunot ang noo. May ngiti sa labi ang binata pero hindi naman nakakatakot.

"What do you mean?"

"Cleo Phat Rah Fortez. A model. The bratty heiress of Fortez who runaway a year ago."

Napasinghap siya sa sinabi nito. Akala niya ay walang nakakakilala sa kanya. Ni ang mga taga rito ay wala ni isa man ang kilala ng mga Benjamin.

"Don't worry, I won't tell a single soul. Ang sakin lang nagtataka ako kung bakit ka naging mabait. Eh, maldita ka---"

"Gusto mong makita ang kamalditahan ko?" Taray niya dito. Nanlaki naman ang mata nito sa gulat. Halatang nasurpresa dah first time niyang ginawa iyon rito.

"Joke lang." Agad na bawi niya.

"ATE PATPAT, kain na po daw tayo." Aya ni Chenchen sa kanya. Nasa labas ito ng kwarto niya kumakatok. Hindi niya ito mapagbuksan dahil nagbibihis siya.

"Naghanda na si Naynay?"

"Opo, ate. Bumaba na raw po ikaw."

"Sige salamat."

She's a boarder. And she's living in a house that simple. Malayong malayo sa nakasanayan.

Ang buong bahay nga ng tinitirhan niya ay kasing laki lang ng silid niya dati sa Maynila.

But she's contented on what she have now. Pinaramdam rin sa kanya na parte siya ng pamilya. They are so generous to her.

Ng matapos na siya ay bumaba na siya. She's occupying the whole second floor. But she only paid ten thousand a month kaya ginawa niyang twenty thousand. Hindi pa sana tatanggapin ng asawa pero pinilit niya. Kaya libre tuloy siya sa pagkain.

"Cleo, anak. Naa naman diay ka, kaon na dali." Nandiyan ka na pala, kain na hali. Pag-aaya ng mama ni Chenchen sa kanya.

Kahit nasa hagdanan palang ay langhap na langhap na niya ang bango ng inihain nito.

"Ang sarap naman po ng niluto niyo, 'Nay." Aniya ng nakangiti.

"Ikaw gyud, bolera jud ka, anak."

"Dili gani." Hindi nga. She said while chuckling.

Napalingon siya ng pumasok sa bahay ang nag-iisang anak ng mag-asawa. Si Chenchen.

"Ate, gwapa kaayo ka!" Chen's innocent eyes twinkled upon seeing here.

"Ikaw 'tung bolera sa ating dalawa, eh."

And she wasn't lying. Chen Floresca, is a hidden beauty in Baybay City, Leyte. She's 21 yet so naive. She's so fragile, tila diyamante ang turing ng pamilya sa dalaga.

Nagsalo-salo na sila sa hapunan pero wala pa rin ang padre de pamilya. Sanay naman sila dahil sa trabaho nito.

"Ate, maganda po ba ang Manila?"

Nabitin sa ere ang pagsubo niya dahil sa tanong ni Chen.

"Ah..O-Oo. Maganda."

"Talaga po? Gustong-gusto ko pong makapunta doon. Pero kung maganda sa Manila bakit ka po napadpad dito?"

Matagal bago siya nakasagot. Pero akmang sasagit na siya ng biglang dumating si Tito Miggy. Ang padre de pamilya.

"Chenchen, ada koy nindot na balita." May maganda akong balita. Sabik na sabi ng ama.

"Tinuod, Pa? Pag-sure oi." Totoo, Pa?  Kahit na itago ng dalaga ay may sabik sa mata nito.

"Oh lageh. Oh, kitaa." Oo nga, oh, tingnan mo. Inabot sa dalaga ang isang brown envelope.

Ng buksan iyon ni Chen ay nanlaki ang kanyang mata.

"Mama, sa Manila na ako mag-aaral!"

Pati siya ay natuwa sa ibinalita nito pero at the same time natakot. She's too naive. Baka masaktan lang ito doon.

"Ate Pat, mukhang hindi ka po masaya." Ang inosenteng mata nito ay napuno ng pangamba.

Umiling siya. "I'm happy, Chen. Kaya lang natatakot ako para sayo. Hindi kasi madali ang buhay sa siyudad."

"Pero gagabayan niyo po ako, hindi ba? Babalik naman po ikaw ng Manila? Hindi naman siguro habang buhay kayo dito."

She sighed on what she said. I think it's time to go back. To go back to a place where she truly belongs.