Η Γκρίζα Χώρα ~ολοκληρωμένη~

10. Αντίο

*ΑΡΙΕΛΑ

  Δύσκολο! Το να πω ‘αντίο’ ή ακόμα και ‘εις το επανιδείν’ στην οικογένειά μου, στους φίλους... σε εκείνον, ήταν από τα πιο δύσκολα πράγματα που έπρεπε να κάνω στην μέχρι τότε ζωή μου. Βέβαια, δεν ήξερα το μέλλον... Το να λες ‘αντίο’ σε ανθρώπους που θέλουν και μπορούν να σε ξανά δουν είναι εύκολο. Αληθινά δύσκολο, δηλαδή σε επίπεδο πόνου, είναι να λες αντίο σε ανθρώπους που ξέρεις με σιγουριά ότι δεν θα ξανά δεις ποτέ... 

    Τις επόμενες μέρες απέφυγα τον Λίνο και σχεδιάσαμε την μετανάστευσή μας με τον Λουκ. Στείλαμε στην Πρεσβεία πως θέλαμε να φύγουμε στις 31 Δεκεμβρίου και εκείνοι μας έστειλαν με τη σειρά τους τα επιβατικά εισιτήρια για το πλοίο που θα μας πήγαινε στη Πολύχρωμη Χώρα. Έπειτα ρωτήσαμε τον Εντ από το τηλέφωνο σχετικά με τις πόλεις... Η πρωτεύουσά τους λέγεται ‘Ουράνιο Τόξο’, αλλά το πρόγραμμα των μεταναστών που είχαν εκεί ήταν ήδη γεμάτο. Παρ’ όλα αυτά η Μία μας μίλησε για μία παραθαλάσσια πόλη, ‘Τιρκουάζ’ το όνομά της, που είναι πολύ όμορφη και όταν τσεκάραμε το πρόγραμμα εκεί, μας είπαν ότι είχαν δυο τελευταίες θέσεις. Έτσι πήραμε τις τελευταίες θέσεις και στείλαμε στη Πρεσβεία πως θα μέναμε στη Τιρκουάζ πόλη. Όταν δεν έμενε τίποτα άλλο να κάνουμε, έπρεπε να αποφασίσω με ποιον θα ξεκινούσα τα ‘αντίο’. 

   “Με τον μπαμπά σου, Αριέλα... Έχεις πολύ καιρό να τον δεις και παρ’ όλο που ξέρεις την άποψή μου για το άτομό του, είναι πατέρας σου και σε αγαπάει και τελευταία ανησυχεί πολύ για σένα- δεν του μιλάς πολύ, με έπρηξε!” μου είπε η μητέρα μου, όταν τη ρώτησα. Εκείνη τη στιγμή έπαιρνε τη πίεση του παππού στο σαλόνι. Με κοίταξε γυρνώντας το κεφάλι της στο πλάι. “Σίγουρα δεν θέλετε να οργανώσετε αποχαιρετιστήριο πάρτι;” ρώτησε.

   “Όχι, ευχαριστούμε!” απάντησε ο Λίνος από τη κουζίνα και εγώ κούνησα τους ώμους μου και από το κινητό μου έστειλα στον πατέρα μου αν μπορούσε να με δει το απόγευμα. 

*

  Το σπίτι του πατέρα μου βρισκόταν στα όρια της Γκριζόπολης και των προαστίων. Ο παππούς και η γιαγιά μου (οι γονείς του) είχαν πεθάνει εδώ και μερικά χρόνια και είχαν αφήσει ένα μεγάλο σπίτι κληρονομιά σε εκείνον και στην αδερφή του και έτσι το μοιράζονταν. Όχι ότι δεν είχαν λεφτά να νοικιάσουν κάπου αλλού, όχι ότι ήταν ιδιαίτερα αγαπημένοι μεταξύ τους που να μην θέλουν να αποχωριστούν ο ένας τον άλλον, όμως κανείς δεν έλεγε να το παραχωρήσει και έτσι ο μπαμπάς έμενε στο πρώτο όροφο και στον δεύτερο η θεία μου.